ใกล้จะบ่ายสี่โมงแล้ว ทั้งสามคนดื่มน้ำแร่ กินขนมปังกับช็อกโกแลตพอประทังชีวิต
หลี่มู่ขึ้นนั่งที่เบาะคนขับ ติดเครื่องยนต์ เหลือบมองฟ้า
ตอนนี้ถึงตาเขาขับบ้าง
“พยายามหาพื้นที่พักให้ได้ก่อนฟ้ามืดนะ”
เฉียนซาซายังนั่งที่เบาะหลัง ส่วนเอลินาย้ายไปนั่งเบาะข้างคนขับ
ว่ากันจริงตอนนี้เบาะหลังค่อนข้างอึดอัด แต่เฉียนซาซาไม่ยอมนั่งข้างหลี่มู่
รถเคลื่อนออกจากลานจอด ขับไปตามถนนว่างเปล่าข้างหน้า
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ด้านหน้ามีปั๊มน้ำมันโผล่มา
ก็จริงนั่นแหละ ทำไมจะไม่มีปั๊มน้ำมัน
หลี่มู่ดูนาฬิกา เข็มน้ำมันเพิ่งเกินครึ่งมานิดหน่อย เขาจึงขับเข้าไป
เพิ่งจะจอดสนิท ข้อความก็เด้งขึ้นตรงหน้า:
[ปั๊มน้ำมัน พักได้หนึ่งชั่วโมง]
[ปั๊มน้ำมันมีตู้จำหน่ายสินค้า สามารถใช้เหรียญเงินแห่งโชคชะตาซื้อของได้]
หลี่มู่จอดรถนิ่ง มองผ่านกระจกหน้ารถ กวาดตาเห็นมุมหนึ่งของปั๊มมีรถตู้สีเทาจอดอยู่ กระจกติดฟิล์มดำ
“พวกเธออย่าลงไป” เขาพูดกับเอลินาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ย้ายมาที่เบาะคนขับ ถ้ามีอันตรายก็ขับหนีไปเลย ไม่ต้องสนใจฉัน”
เอลินาพยักหน้า ไม่ถามอะไรมาก รีบขยับมาที่เบาะคนขับ
เฉียนซาซาอยู่เบาะหลัง สีหน้าก็เริ่มตึงเครียด
หลี่มู่เปิดประตูลงจากรถ มีดสับกระดูกถือกลับมือไว้ด้านหลัง แนบชิดแขนเสื้อ
เขาเดินช้า ๆ ไปที่ตู้จ่ายน้ำมัน หางตาจับจ้องรถตู้คันนั้นตลอดเวลา
ประตูข้างรถตู้เลื่อนเปิด มีชายสองคนหญิงหนึ่งคนเดินลงมา วัยกลางคนทั้งนั้น แต่งตัวเรียบ ๆ
ชายคนหนึ่งแต่งตัวแบบพนักงานขาย เดินตรงมาที่หลี่มู่ พร้อมยิ้มร่าเริงพูดว่า “น้องชาย มาจอดเติมน้ำมันเหมือนกันเหรอ”
หลี่มู่ดันหัวแม่มือแตะด้ามมีด ไม่ตอบอะไร
ชายคนนั้นก็ไม่เขิน ล้วงบุหรี่ออกมาส่งให้ “อย่าเพิ่งระแวงไปเลย ดูท่าพวกเราคงถูกเลือกเข้ามาในเกมเอาชีวิตรอดนี้ด้วยกัน”