ลำแสงสีขาวแทงทะลุความมืด ส่องให้เห็นชั้นหนังสือและระเบียงทางเดินเบื้องหน้า
หลี่มู่เดินไปที่ราวกั้น ตั้งใจจะมองลงมาจากชั้นสาม
พื้นที่ตรงกลาง จู่ๆ ก็มีกำแพงหินแนวนอนโผล่ขึ้นมา ปิดตายสนิท!
เขาลองเดินไปทางบันได
ตรงบันได ก็เป็นกำแพงหินหนาทึบเช่นกัน!
หลี่มู่ต่อยกำแพงหินไปหนึ่งหมัด เหมือนต่อยลงบนก้อนสำลี
มือเขากดลงไป รู้สึกได้ถึงชั้นพลังที่สั่นไหวน้อยๆ ราวกับผิวน้ำที่ต้องก้อนหินโยนลงไปจนเกิดระลอกคลื่น
เขาทุบด้วยหมัดอีกครั้ง ก็ไม่กระเทือนแม้แต่น้อย
เขาถีบด้วยเท้าอีกที ก็ยังไม่ขยับเขยื้อน
เขาถอยหลังไปไม่กี่ก้าว วิ่งช่วย แล้วพุ่งชนอย่างแรง
“ตึง!”
แรงมหาศาลผลักเขากลับไป เขาล้มลงบนพื้น ข้อศอกกระแทกพื้นไม้ เจ็บจนหน้าเบี้ยว
ชั้นสามถูกปิดผนึกอย่างสมบูรณ์แล้ว
คงเป็นเช่นนี้ทุกชั้น ถูกปิดแยกเป็นอิสระจากกัน
“เอลินา!”
เขาตะโกนลงไปข้างล่าง
เสียงเหมือนไม่ถูกกั้นไว้ ส่งลงไปได้
“อยู่ที่นี่!”
เสียงของเอลินาลอยขึ้นมาจากทิศทางชั้นหนึ่ง ฟังดูสงบนิ่ง แต่แฝงความตึงเครียดไว้เล็กน้อย “ฉันถูกเทเลพอร์ตมาที่ชั้นหนึ่ง! ซาซาล่ะ?”
“เฉียนซาซา เธออยู่ไหน?”
หลี่มู่ถามเสียงดังต่อ
“ฉะ...ฉัน...อยู่ชั้นสอง”
เสียงของเฉียนซาซาลอยขึ้นมาจากตำแหน่งตรงใต้ลงไป สั่นระรัวอย่างชัดเจน
หลี่มู่ยันพื้นยืนขึ้น ปัดฝุ่นบนตัว หนีบไฟฉายไว้ใต้รักแร้ สองมือเท้าราวกั้น แล้วตะโกนลงไปข้างล่าง: “ซาซา! เธอยังโอเคไหม?”
“ยัง...ยังโอเค ฉัน...” เสียงของเฉียนซาซา เริ่มสั่นมากขึ้น