หลี่มู่มองดูข้อมูลเหล่านั้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
คุณสมบัติของมันไม่ได้แข็งแกร่งนัก
อีกทั้งมันทำได้เพียงโจมตีลอบเร้น หากเผชิญหน้าตรงๆ มันไม่ได้เก่งกาจอะไร
แต่ความสามารถของมันแข็งแกร่งจริงๆ
หากไม่ใช่เพราะกระจกปากั้ว พวกเขาคงไม่เห็นว่ามันอยู่ที่ไหน หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ
ชั่วพริบตา มันพุ่งเข้ามา
ความเร็วของหลวงจีนหวังนั้นเร็วกว่าที่หลี่มู่คาดไว้ ถึงแม้ค่าความเร็วจะไม่สูง แต่เพราะเป็นวิญญาณ ความเร็วจึงมากกว่าปกติเล็กน้อย
มันอ้าปาก ปากที่แห้งผากนั้นอ้ากว้างในมุมที่เป็นไปไม่ได้ เผยให้เห็นช่องปากมืดทะมึน กลิ่นเน่าเหม็นรุนแรงพ่นออกมาจากด้านใน ส่งกลิ่นจนแทบคลื่นไส้
มือของมันยื่นออกมา นิ้วทั้งห้าเรียวบางผิดปกติ เล็บดำยาวราวกับมีดเล่มเล็กห้าเล่ม ตรงเข้าเกี่ยวยังใบหน้าของหลี่มู่
หลี่มู่ไม่หลบ
มือขวากำกระบี่ไม้พุทราจีนไว้แน่นแล้ว ตัวกระบี่ทอแสงแดงอมดำในความมืด
ไม่ลังเล ไม่รีรอ แม้แต่จะเล็งก็ไม่ทำ
กระบี่ในมือ ไม่มีความหวาดกลัว
ฟันออกหนึ่งกระบี่
ยังคงใช้ "ฟาดฟันอัสนี" โดยตรง ไม่มีอะไรให้น่าเสียดาย
บนกระบี่ไม้พุทราจีนสว่างวาบด้วยแสงสายฟ้าที่เจิดจ้า ประจุไฟฟ้าสีฟ้าขาวกระโดดไปมาบนตัวกระบี่ ส่งเสียงแตกปะทุ "เปรี๊ยะๆ" ทำให้ทั้งห้องจัดแสดงสว่างราวกับกลางวัน
แสงสายฟ้าฟาดลงบนร่างของหลวงจีนหวัง
จากไหล่ซ้ายฟันเข้าไป ผ่านซี่โครงขวาออก ฟาดเฉียงๆ ทำให้ช่วงบนของร่างแยกเป็นสองซีก
ไม่มีเลือด ไม่มีเสียงกระดูกหัก มีเพียงเสียงกรีดร้องแหลมสูงถึงขีดสุด
เสียงนั้นเหมือนเล็บขูดกระดานดำ เหมือนเศษแก้วขูดโลหะ เสียดแทงจนหนังหัวทั้งหลายชาไปหมด