บันไดไม่ยาวมากนัก หมุนโค้งประมาณสองครั้ง เดินลงไปยี่สิบกว่าขั้นก็ถึงจุดสิ้นสุด
ที่ปลายบันไดเป็นประตูไม้แบบเดียวกัน ไม่มีมือจับเช่นกัน และสลักลายปากั้วไว้เหมือนเดิม
หลี่มู่ยื่นมือออกไปผลัก ทันใดนั้นกลิ่นอายซับซ้อนก็ปะทะเข้าใส่ใบหน้า
ไม่ใช่กลิ่นผสมระหว่างกระดาษกับไม้ แต่เป็นกลิ่นอายที่เก่าแก่กว่า ลึกซึ้งกว่า ราวกับห้องลับที่ถูกผนึกมานานหลายสิบปีเพิ่งถูกเปิดออกอีกครั้ง
ห้องไม่ใหญ่ ประมาณหนึ่งร้อยกว่าตารางเมตร เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า
แต่ข้าวของในห้องมีมากมาย
รอบห้องพิงผนังเป็นชั้นหนังสือเรียงราย เก่าแก่กว่าชั้นหนังสือชั้นล่างๆ หลายเท่า ไม้เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ ผ่านการใช้งานมานานจนขึ้นเงามัน
หนังสือบนชั้นมีไม่มาก เต็มพื้นที่เพียงประมาณหนึ่งในสาม แต่ละเล่มดูล้วนเก่าแก่ ตัวอักษรบนสันหนังสือบางเล่มเลือนรางจนอ่านไม่ออก
หลี่มู่กวาดสายตาผ่านชื่อหนังสือพวกนั้นอย่างผ่านๆ
เป็นไปตามคาด ล้วนเกี่ยวกับฮวงจุ้ย หยินหยางปากว้า ฉีเหมินตุ้นเจี่ย และเนื้อหาทำนองนี้
《ตำราฮวงจุ้ย》 《ตำรามังกรสั่นสะเทือน》 《ตำรามังกรพิศวง》 《ปฐมบทถุงเขียว》...
ทุกเล่มเป็นตำราโบราณ บางเล่มถึงขั้นเป็นฉบับคัดลอกด้วยมือ ลายมือประณีต กระดาษเหลืองกรอบ ต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษเมื่อเปิดพลิก
นอกจากนี้ ยังมีหนังสือที่เฉพาะทางยิ่งกว่า อย่างเช่น 《ตำราลิ่วเหรินเสินเคอ》 《คัมภีร์ไท่อี่จินจิ้งซื่อ》 《ตำราตุนเจี่ยเหยี่ยนอี้》 《ตำราฉีเหมินอู่จ่งกุย》
ยังมีอีกหลายเล่มที่หลี่มู่เรียกชื่อไม่ถูก ตัวอักษรบนปกคล้ายยันต์โบราณบางชนิด ไม่สามารถระบุความหมายได้เลย
เฉียนซาซาเดินเข้ามาก็ถูกหนังสือพวกนี้ดึงดูดทันที ดวงตาเป็นประกาย แต่คราวนี้เธอหักห้ามใจไม่วิ่งเข้าไปเปิดอ่าน
เพราะเธอไม่สนใจสิ่งเหล่านี้เลยสักนิด
สายตาของหลี่มู่ละจากชั้นหนังสืออย่างรวดเร็ว แล้วตกลงตรงใจกลางห้อง
ที่นั่นมีแท่นหินตั้งอยู่
แท่นหินสูงประมาณหนึ่งเมตร กว้างหนึ่งเมตรครึ่ง สลักจากหินสีเขียวทั้งก้อน พื้นผิวเรียบเหมือนกระจก สี่มุมสลักเป็นหัวสัตว์ร้าย หันหน้าไปทางทิศเหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตกตามลำดับ