ไม่นาน ทั้งห้าคนก็มาถึงลานกว้าง ที่จอดรถ
ฟ้ามืดแล้ว แสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดงสาดส่อง
หลี่มู่ได้รับข้อความแจ้งว่า พวกเขายังสามารถอยู่ที่นี่ได้อีก 24 ชั่วโมง หลังจากนั้น พื้นที่แห่งนี้จะหายไป
ภายใน 24 ชั่วโมงนี้ จะไม่มีผู้เล่นคนอื่นเข้ามา ปลอดภัยอย่างยิ่ง
หลี่มู่ตั้งเตาทันที จุดไฟทำอาหาร และต้มอาหารแช่แข็งอีกมากมาย
ทางด้านหยวนเหยียนเอง ก็มีข้าวของไม่น้อย
พวกเขาหยิบน้ำและอาหารต่าง ๆ ออกมา เตรียมอิ่มหนำสำราญกันสักที
วันนี้ทั้งวัน ทุกคนเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ
กินข้าวสวยร้อน ๆ คู่กับหมาล่าแบบง่ายจากอาหารแช่แข็งของหลี่มู่ และราดซอสเหลาเกินหม่า ในเกมเอาชีวิตรอดนี้ ก็นับว่าสุขหรรษาไม่เบา!
หลังอาหาร ทุกคนเริ่มพูดคุยกัน
คนแรก หยวนเหยียนเล่าเรื่องราวของพวกเธอ
จริง ๆ แล้วพวกเธอมีสมาชิกทีมอีกคน แต่เป็นพวกโรคจิตชอบลวนลาม ตั้งแต่แรกก็ลงมือกับเสี่ยวเมิง สุดท้ายถูกหยวนเหยียนเตะต่อยจนเละแล้วทิ้งไว้ที่พื้นที่เริ่มต้น
ตอนนี้จะยังมีชีวิตหรือตาย ก็ไม่รู้แน่
ส่วนทางหลี่มู่ เอลินาเล่าไม่หยุดปาก ระบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวาน
เมื่อถึงตอนไปช้อปปิ้งแบบ 'ศูนย์บาทช้อป' ที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ดวงตาของโจวเสี่ยวเมิงเป็นประกาย ดูเหมือนเธออยากไปลองบ้าง
สุดท้าย เล่าถึงตอนหลี่มู่เอาตัวเข้าแลกเพื่อกลืนกินไวรัสจนกลายพันธุ์
แม้จะปราบผู้อำนวยการได้ และช่วยสาว ๆ ไว้ แต่ตัวเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด
"ขอบคุณ!"
เอลินาคนแรก ยกน้ำแร่ขึ้นดังแก้วเหล้า ชนแก้วหลี่มู่
แม้แต่เฉียนซาซาผู้เย็นชา ตอนนี้ก็รู้สึกขอบคุณหลี่มู่มาก
ส่วนโจวเสี่ยวเมิง เอ่ยขอบคุณพี่หลี่มู่ไม่หยุดปาก
ไม่เพียงเท่านั้น ทุกคนยังพากันทึ่งในความกล้าหาญของหลี่มู่ และปาฏิหาริย์ที่รอดตาย!
ตอนนั้นเอง ตรงหน้าหลี่มู่มีข้อความเด้งขึ้น:
[ค่าความรู้สึกดีของเอลินา +10]
[ค่าความรู้สึกดีของเฉียนซาซา +10]
[ค่าความรู้สึกดีของโจวเสี่ยวเมิง +15]
มุมปากหลี่มู่ยกขึ้นเล็กน้อย