ทั้งสามคนนำกล่องยาใส่ในพื้นที่จัดเก็บ จากนั้นตรวจสอบอุปกรณ์อีกครั้ง
ไม่ได้รีบร้อนเข้าไป แต่พักปรับสภาพสักครู่
พวกเขากินขนมปังกรอบ, ขนมปัง และดื่มน้ำอีกขวด ทำให้พละกำลังฟื้นคืนมามาก
หลี่มู่ยังพกช็อกโกแลตมาหลายแผง
เขาบรรจุกระสุน 5 นัดสุดท้ายเรียบร้อย เหน็บมีดผ่าตัดไว้ที่เอวในตำแหน่งที่หยิบได้ถนัดที่สุด แล้วผงกคางให้สองสาว
“ไปกัน”
ครั้งนี้ทั้งสามคนเข้าทางประตูหน้าโดยตรง ไม่หยุดพัก เดินผ่านโถงกลางจนพบปล่องบันได
ไฟฉุกเฉินในทางเดินกระพริบสว่างวาบ เสียงฝีเท้าในพื้นที่แคบถูกขยายให้ดังยิ่งขึ้น ทุกย่างก้าวที่ก้าวขึ้นบันได หลี่มู่ต้องยกปืนเล็งไปยังมุมอับทุกครั้ง
ประตูหนีไฟชั้นสองเปิดค้างอยู่ บานประตูมีรอยบุ๋มจากการถูกถีบอย่างรุนแรง
หลี่มู่พลิกตัวแทรกเข้าไป ลำกล้องปืนกวาดตามสายตาตลอดทางเดิน
โซนตะวันออกเป็นห้องตรวจโรคต่างๆ แผนกผิวหนัง, หูคอจมูก, อายุรกรรมระบบย่อยอาหาร...
ป้ายหน้าห้องเอียงกระเท่เร่ บางแผ่นตกอยู่ที่พื้น
ส่วนโซนตะวันตกคือห้องซีที, แผนกทดสอบ, ห้องตรวจอัลตราซาวนด์ หน้าต่างกระจกแตกเป็นส่วนใหญ่ พื้นมีใบเสร็จเปื่อยเน่ากระจัดกระจาย รวมถึงคราบเลือดแห้ง
ที่สำคัญคือ บนพื้นมีซากผู้ป่วยกลายพันธุ์เกลื่อนกลาด
ซากเหล่านี้ถูกของมีคมสับจนแหลก รอยตัดเรียบ ปลายกระดูกขาวโพลนเผยออกมา แขนบางส่วนยังกระตุกเล็กน้อย
เหมือนกับข้างนอกนั้นไม่มีผิด
ฝ่ายตรงข้ามลงมือโหดเหี้ยม ทุกดาบมุ่งเชือดเฉือน
เฉียนซาซาปิดปาก ลูกแขนครึ่งท่อนกลิ้งมาที่เท้า เธอฝืนกลั้นไม่ให้อาเจียน
เอลินาย่อตัวลงดูรอยตัด แล้วเงยหน้าบอกหลี่มู่ “อาวุธคมมาก เร็วกว่ามีดสับกระดูกของเราด้วยซ้ำ”
หลี่มู่พยักหน้า ไม่พูดอะไรมาก