รอยยิ้มของหลี่มู่เผยให้เห็นความมั่นใจเต็มเปี่ยม
เฉียนซาซากับเอลินาต่างก็ยังงงอยู่ สองสาวสบตากันแล้วก็หันมามองหลี่มู่พร้อมกัน
"นายมีแผนอะไรเหรอ อย่าอ้ำอึ้งเลย"
เฉียนซาซาเร่งเร้าเสียงเบา
"ย้ายเสือออกจากเขา เข้าใจไหม?"
หลี่มู่มองไปที่ซอมบี้ร่างสูงในห้องลับ "เราไม่จำเป็นต้องสู้กับมันตรงๆ ขอแค่ได้กล่องทองแดงนั่นมาก็พอ"
"แค่ล่อซอมบี้ตัวนั้นออกไป แล้วฉวยโอกาสขโมยกล่องออกมา ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ"
สาวๆ พยักหน้าพร้อมกัน เกือบจะเข้าใจความคิดของหลี่มู่ได้ในเวลาเดียวกัน
"นายจะไปเป็นเหยื่อล่อเองเหรอ?"
เสียงของหยุนจิ่นสูงขึ้นทันที แต่แล้วก็รู้ตัว จึงรีบเอามือปิดปาก
"ไม่ได้! เธอคงเคยได้ยินฉู่จวิ้นเล่าถึงความเร็วของมันแล้ว เร็วมาก แถมยังดูเหมือนจะเคลื่อนย้ายได้อีก นายไปล่อมันน่ะเหรอ ไม่ต่างอะไรกับการไปส่งตัวตาย"
เอลินารีบร้อนขึ้นมาทันที คว้าแขนหลี่มู่ไว้ "หลี่มู่ นายแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนี้?"
เฉียนซาซายืนอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไร แต่สายตาของเธอบอกทุกอย่างแล้ว
ดวงตาที่ปกติเย็นชาคู่นั้น ตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวล ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง
ความหมายชัดเจน ฉันไม่เห็นด้วย
หลี่มู่มองสีหน้าของสาวๆ ความอบอุ่นพลุ่งขึ้นในใจ
คนพวกนี้ ห่วงเขาเป็นจริงๆ นี่นา
เขายิ้ม น้ำเสียงผ่อนคลายราวกับพูดถึงว่าวันนี้อากาศดีแค่ไหน "ใครบอกว่าฉันจะลงมือเอง?"
สาวๆ พากันงงไปครู่หนึ่ง
หลี่มู่หยิบการ์ดใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
เป็นการ์ดสีแดงเข้ม บนการ์ดพิมพ์รูปมนุษย์ที่บิดเบี้ยว
ขอบการ์ดมีควันดำจางๆ ลอยออกมา สัมผัสเย็นเฉียบราวกับถือหินที่เพิ่งถูกดึงขึ้นมาจากน้ำเย็นจัด
[ใบอัญเชิญแพทย์ใหญ่กลายพันธุ์]
"นี่มัน?"
ดวงตาของหยุนจิ่นเบิกกว้างทันที