หลี่มู่เงยหน้าขึ้นมอง พบว่าประตูปิดลงตอนไหนไม่รู้ หน้าต่างบานเดียวก็มืดลง คล้ายมีอะไรบางอย่างบังอยู่ข้างนอก
ไม่ใช่ถูกบัง แต่มันมืดไปเลย
นอกหน้าต่างมองไม่เห็นอะไรเลย ไม่ใช่ถูกบดบัง แต่มันดำสนิทไปหมด ราวกับถูกน้ำหมึกทาทับเต็มๆ
อากาศเย็นเยียบ ความหนาวเย็นแปลบเข้ามาจากรอบทิศ ไหลซึมผ่านผิวหนังลงไปถึงร่องกระดูก
"เกิดอะไรขึ้น?"
น้ำเสียงของหยุนจิ่นตึงเครียดเล็กน้อย เธอขยับเข้าใกล้หลี่มู่อย่างไม่รู้ตัว
หลี่มู่ไม่ตอบ สายตากวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง
หรือว่าจะเป็นเหมือนตอนอยู่ที่หอคลังตำรา?
แต่ไอเย็นยะเยือกรอบตัวยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ในอากาศเหมือนมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหว มองไม่เห็น แต่รู้สึกได้
ราวกับงูที่มองไม่เห็น กำลังเลื้อยไปมารอบตัวทั้งสองคนช้าๆ สัมผัสเย็นเฉียบแผ่วเบากระทบผิวเป็นพักๆ
จากนั้น
ก็เกิดลมขึ้น
ไม่ใช่ลมที่พัดมาจากหน้าต่าง แต่เป็นลมที่เกิดขึ้นกลางห้องจากความว่างเปล่า
ลมเย็นจัดพัดวนเป็นเกลียว ครางอู้ ฝุ่นบนกำแพงร่วงพรูลงมา เครื่องนอนเน่าๆ บนเตียงถูกลมพัดกระเพื่อม
อุณหภูมิลดฮวบลงทันที
ห้องที่เดิมยังพอเย็นสบาย กลับกลายเป็นเหมือนขั้วโลกใต้ในพริบตา
ลมหายใจของหลี่มู่กลายเป็นไอสีขาว
ร่างของหยุนจิ่นเริ่มสั่นเทา แต่เธอไม่กรีดร้อง เพียงแต่กำแขนหลี่มู่ไว้แน่น
"ไม่ต้องกลัว"
เสียงของหลี่มู่ไม่ดัง แต่หนักแน่น
หยุนจิ่นมองเขา สายตาซับซ้อน ริมฝีปากขยับแต่ไม่พูดอะไร
ลมเย็นพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงหวีดหวิวคล้ายคนร้องไห้ หรือไม่ก็เหมือนคนหัวเราะ ขาดๆ หายๆ เดี๋ยวใกล้เดี๋ยวไกล