(ที่พักหัวหมาชั่วคราว อ่านจบแล้วอย่าลืมแวะมารับกลับไป)
(เรื่องราวสมมติในยุคสมัยหนึ่ง อย่าเทียบกับเรื่องจริงนะ ถ้ามีข้อผิดพลาดก็ช่วยคุกเข่าขอโทษก่อน)
ขอให้เหล่านักอ่านที่เพิ่มเรื่องนี้เข้าชั้นหนังสือ โชคดีรัว ๆ สวยรวยปังกันทุกคนนะ!
เดือนมีนาคม ปี 1995 ในห้องผ่าตัดเล็ก ๆ ที่ห่างไกลผู้คนของโรงพยาบาลประชาชนอำเภอจื่อหยาง
เจียงหว่านหนิงนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดอันเย็นเฉียบ มองสามีที่อยู่เคียงข้างกันมา 17 ปีอย่างโจวเจี้ยนเย่ จับมีดผ่าตัดวาววับเดินเข้ามาหาเธอด้วยตาตัวเอง
เธออยากตะโกนร้อง แต่ร่างกายกลับชาไปหมด อ้าปากไม่ได้ แม้แต่นิ้วเดียวก็ขยับไม่ไหว
สิบนาทีก่อน ไป๋ลี่ลี่ลูกพี่ลูกน้องของเธอไล่พยาบาลเวรออกไปจากห้อง บอกว่ามีญาติอยู่ดูแลก็พอ ให้พวกพยาบาลไปทำอย่างอื่น
ตอนนี้ เสียงเร่งรัดของไป๋ลี่ลี่ดังมาจากนอกประตู
“พี่เจี้ยน ในห้องเหลือแค่พวกคุณสองคนแล้ว รีบลงมือเถอะ”
โจวเจี้ยนเย่ชะงักฝีเท้า
“ลี่ลี่ เฝ้าข้างนอกให้ดี อย่าให้ใครเข้ามาได้”
“รู้แล้วน่า รีบ ๆ หน่อยสิ คุณเป็นหมอกระดูกนี่นา แค่กรีดท้องเธอสักแผลให้เลือดออกมาก ๆ ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ?”
โจวเจี้ยนเย่มองคนบนเตียง ก่อนถอนหายใจแล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อม
“ลี่ลี่...ไม่อย่างนั้นคราวนี้ตัดมดลูกเธอทิ้งไปก่อนก็แล้วกัน เก็บชีวิตไว้ยังมีประโยชน์ ที่บ้านต้องมีคนทำกับข้าวซักผ้าให้ผมอยู่ดี เสี่ยวเหว่ยก็ชินกับที่เธอคอยรับใช้อยู่แล้ว”
น้ำเสียงของไป๋ลี่ลี่เปลี่ยนไปทันที สั่นเครือราวกับกำลังร้องไห้
“โจวเจี้ยนเย่! คุณเริ่มตัดใจจากเธอไม่ลงแล้วใช่ไหม?”
“เธอปรนนิบัติคุณมาตั้ง 17 ปี คุณนอนกับเธอจนเกิดความผูกพันแล้วใช่ไหม? ฉันคลอดลูกให้คุณ รอคุณมา 17 ปีโดยไม่มีแม้แต่สถานะ ฉันนี่มันลำบากจริง ๆ...”
“ลี่ลี่ พูดอะไรของคุณน่ะ!”
โจวเจี้ยนเย่รีบลดเสียงโต้แย้ง น้ำเสียงอ่อนลงและเต็มไปด้วยความเอาใจ
“ลี่ลี่ เชื่อฟังนะ อย่าร้องไห้ ผมจะตัดใจจากเธอได้ยังไง?”
“ดูสิว่าตอนนี้เธออ้วนแค่ไหน ต่างอะไรกับหมูอ้วน ๆ? ถ้าไม่ใช่เพราะคุณคอยเร่งให้ผมกลับบ้านทุกเดือน ผมก็ไม่อยากกลับเลยด้วยซ้ำ แค่นอนเตียงเดียวกับเธอผมก็คลื่นไส้จนแทบอาเจียนแล้ว!”
“เธอจะมาเทียบกับคุณได้ยังไง? คุณคลอดลูกให้ผม แถมยังรักษารูปร่างได้ดีขนาดนี้ ผมรักคุณแทบไม่ทันอยู่แล้ว”
“เธอไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าให้คุณ ที่ผมพูดแบบนั้นก็เพราะกลัวว่าถ้ามีคนตายบนเตียงผ่าตัดจะอธิบายยากต่างหาก”
“จะอธิบายยากตรงไหน? บันทึกก่อนผ่าตัดก็เขียนว่าแพ้ยาชา หัวใจหยุดเต้น เรื่องเวชระเบียนก็อยู่ที่คุณจะพูดแล้ว! ประกันอุบัติเหตุวงเงิน 50,000 หยวนจัดการเรียบร้อยหรือยัง?”
“เรียบร้อยแล้ว ผมเป็นสามีตามกฎหมายของเธอ เขียนชื่อผมเป็นผู้รับผลประโยชน์อันดับหนึ่งถึงจะไม่ทำให้ใครสงสัย
รวมกับเงิน 25,000 หยวนที่ผมแอบถอนจากสมุดบัญชีเงินฝากที่บ้าน ก็พอซื้อบ้านใหม่สักหลังทางตะวันออกของเมือง แล้วจัดงานเลี้ยงฉลองอย่างใหญ่โตได้แล้ว”
“แล้วพินัยกรรมโอนทรัพย์สินล่ะ?”
“อยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของผม”
“ฉันจะไปเอามา คุณก็...จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยก่อน พอฉันกลับมาให้เธอประทับลายนิ้วมือไว้ จะได้รัดกุมสองชั้น”
เสียงรองเท้าส้นสูงค่อย ๆ ห่างออกไป ไป๋ลี่ลี่รีบร้อนไปเอาพินัยกรรม
น้ำตาร้อนผ่าวไหลจากหางตาของเจียงหว่านหนิง ผ่านขมับลงไปในหู
นี่ไม่ใช่ความฝัน
สามีที่เธอทุ่มเทดูแลมานาน 17 ปี กับลูกพี่ลูกน้องที่เธอไว้ใจที่สุด กำลังจะผ่าร่างเธอให้ตายคาเตียงผ่าตัดจริง ๆ!
มิน่าล่ะ หนึ่งสัปดาห์ก่อนเธอแค่ประจำเดือนมาไม่ปกติและปวดหน่วงท้องน้อย แต่พอโจวเจี้ยนเย่เอาผลตรวจกลับมา เขากลับหน้าตึงบอกว่าเธอเป็นมะเร็งมดลูกระยะกลาง แล้วยังบังคับให้เธอแอบมาผ่าตัดหลังเลิกงานวันนี้
ตอนนั้นเธอกลัวจนร้องไห้หอบหายใจไม่ทัน โจวเจี้ยนเย่นั่งข้างโซฟา ค่อย ๆ ปลอบเธออย่างอดทน
“ที่รัก อย่ากลัวนะ ผมจะผ่าตัดให้เอง ตัดก้อนเนื้อออกให้หมดก็ไม่เป็นไรแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือรักษาชีวิตไว้”
ไป๋ลี่ลี่กุมมือเธอพลางถอนหายใจ
“หว่านหนิง ฟังพี่เจี้ยนเถอะ”
“ผู้หญิงพอถึงวัยนี้ ร่างกายก็ต้องมีปัญหากันทั้งนั้น ยังไงเธอก็มีลูกไม่ได้ เก็บมดลูกไว้ก็เหมือนไม่ได้ใช้”
ตอนนั้นเธออึดอัดใจ แต่ก็คิดว่าที่ลูกพี่ลูกน้องพูดมามีเหตุผล
เธอมีลูกไม่ได้ นั่นคือความจริง
หลังแต่งงานได้หนึ่งเดือน เธอก็ถูกตรวจพบว่ามีบุตรยาก
หลายปีมานี้ แม่สามีหลี่เหม่ยฮวาด่าเธอ ส่วนน้องสามีโจวหลินหลินก็ทำหน้าบึ้งใส่เธอทั้งวัน แถมยังพูดจาถากถาง ทุกครั้งที่เธอถูกทำให้เจ็บช้ำ โจวเจี้ยนเย่ก็จะแอบพูดกับเธอให้ใจกว้าง
“แม่อายุมากแล้ว ปากก็เลยบ่นเก่งหน่อย คุณเป็นคนรุ่นหลัง ก็อดทนให้แม่หน่อย อย่าเก็บมาใส่ใจ”
เธอกล้ำกลืนความขมขื่นลงไปแบบนั้น อดทนอย่างไม่คิดเปลี่ยนใจนานถึง 17 ปี
พอถูกพวกเขาพูดกรอกหูบ่อยเข้า เธอก็รู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยกว่าใคร ไม่กล้าเลือกกินเลือกใช้ เสื้อผ้าดี ๆ สักชุดยังไม่กล้าซื้อ...
เธอมองโจวเจี้ยนเย่กับไป๋ลี่ลี่เป็นคนใกล้ชิดที่สุดในโลก ไม่เคยระแวงพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
เพราะอย่างนั้นตอนนี้เธอถึงได้นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดอย่างว่าง่าย
ถาดโลหะส่งเสียงกระทบกันเบา ๆ
โจวเจี้ยนเย่หยิบมีดผ่าตัดหมายเลข 3 ขึ้นมา
แผ่นหลังของเจียงหว่านหนิงชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง...
พระเอกจะออกมาช้าหน่อย แต่รับรองว่าเป็นแบบที่ทุกคนชอบแน่นอน
ทั้งเอาใจ ทั้งเร่าร้อน ทั้งหวาน แถมหวงแรง ผู้บังคับบัญชาสายโหดคลั่งรักภรรยา
ใครชอบอย่าลืมเพิ่มเข้าชั้นหนังสือ ขอร้องล่ะ เพิ่มเข้าชั้นกันหน่อยนะ
เร็วเข้า เพิ่มเลย ๆ ขอบคุณมาก!
รักทุกคนนะ!