เจียงหว่านหนิงวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว
แผลถูกมีดกรีดบนหน้าท้องโดยโจวเจี้ยนเย่ผู้เป็นสามีเมื่อครู่ยังคงมีเลือดซึมออกมา ร่างกายหนักเกือบ 200 จินทำให้เคลื่อนไหวได้ลำบาก
เมื่อ 10 นาทีก่อน ผู้ชายที่เธอปรนนิบัติมานาน 17 ปี ต้องการผ่าท้องเธอทั้งเป็นบนเตียงผ่าตัด เพียงเพื่อเงินประกัน 50,000 หยวน!
จี้เยี่ยนหรานพยุงแขนเธอแล้วลากไปข้างหน้า ทั้งคู่แทบจะคลานปนกลิ้งไปจนถึงหน้าห้องผู้ป่วยพิเศษ
ตรงประตูมีทหารถือปืนยืนเฝ้าอยู่ พอเห็นพวกเธอก็หันมามองทันที
“คุณหนูจี้ เกิดอะไรขึ้นครับ?”
ฝ่ามือของจี้เยี่ยนหรานชุ่มเหงื่อ ลำคอตีบตัน แต่ก็ยังฝืนพูดออกมา
“ป้าของฉันเคยกำชับไว้ว่า ในห้องพักผู้ป่วยของลูกพี่ลูกน้องขาดคนดูแล ฉันจะพาคนเข้าไปก่อนนะคะ”
ทหารมองเจียงหว่านหนิง
ชุดผู้ป่วยสีฟ้าขาวเปื้อนเลือด ใบหน้าซีดเผือด ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้ม
ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่จะมาดูแลใคร
แต่คนนี้คุณหนูจี้เป็นคนพามา เขาจึงไม่ได้ซักถามอะไร เพียงขยับหลีกทางให้
“พี่สะใภ้ รีบเข้าไปค่ะ”
ขาของเจียงหว่านหนิงอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว ถูกจี้เยี่ยนหรานประคองกึ่งลากเข้าไปในห้องผู้ป่วย
ทันทีที่ประตูปิด เสียงฝีเท้าด้านนอกก็เหมือนถูกกั้นไว้คนละโลก
ภายในห้องเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงเครื่องมือแพทย์ดังติ๊ด ๆ
เจียงหว่านหนิงพิงกำแพงหอบหายใจ เงยหน้ามองเตียงผู้ป่วยอย่างลนลาน
ใต้ผ้าปูสีขาวบริสุทธิ์มีชายคนหนึ่งนอนอยู่
เขาร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้างขายาวจนเต็มเตียงเดี่ยว
คิ้วเข้มลึก สันจมูกโด่ง แม้หลับตานอนอย่างไร้สีเลือด ก็ยังแผ่แรงกดดันเย็นชาแข็งกร้าวของผู้มีอำนาจออกมา
จี้เยี่ยนหรานกระตุกแขนเธอเบา ๆ แล้วลดเสียงลง
“พี่สะใภ้ รีบไปซ่อนใต้เตียงก่อนค่ะ”
เจียงหว่านหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง
“ใต้...ใต้เตียงเหรอ?”
“ไม่ทันแล้วค่ะ!”
เสียงโจวเจี้ยนเย่ที่พยายามข่มความโกรธดังมาจากด้านนอก
“จี้เยี่ยนหราน! เธอพาเมียฉันไปไว้ที่ไหน?”
มือเท้าของเจียงหว่านหนิงเย็นเฉียบ
เธอไม่สนใจว่าแผลบนหน้าท้องยังเจ็บอยู่ ก้มตัวมุดเข้าไปใต้เตียงทันที
แต่เธออ้วนเกินไป
เนื้อบริเวณเอวกับหน้าท้องเบียดกันเป็นก้อน ใต้เตียงก็แคบ เธอเพิ่งยัดตัวเข้าไปได้ครึ่งเดียวก็ไปติดค้างอยู่ตรงนั้น
จี้เยี่ยนหรานมองท่าทางทุลักทุเลที่เธอพยายามมุดเข้าไป แล้วเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน
“พี่สะใภ้อย่ากลัวนะคะ ฉันออกไปขวางเขาเอง!”
เจียงหว่านหนิงนอนคว่ำอยู่กับพื้น พยักหน้าแรง ๆ จี้เยี่ยนหรานรีบร้อนออกไป
ห้องผู้ป่วยกลับมาเงียบอีกครั้ง เธอซุกหน้าลงกับแขน กัดริมฝีปากพยายามกลั้นสะอื้น แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ห้ามน้ำตาไม่ได้
17 ปีแล้ว! ตั้งแต่อายุ 22 แต่งเข้าตระกูลโจว จนตอนนี้อายุ 39
บ้านที่เธอเคยคิดว่ามี กลับเป็นเพียงกลลวง ส่วนความหวานที่เคยเชื่อว่ามี ก็เป็นแค่น้ำตาลในกองเศษแก้ว
“ออกไป”
เสียงผู้ชายทุ้มต่ำเย็นชาไม่รู้ดังมาจากที่ใด
ลมหายใจของเจียงหว่านหนิงสะดุด เธอเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดผวา กวาดตามองไปรอบห้อง แต่กลับไม่มีใครอยู่เลย
ชายบนเตียงยังหลับตา ริมฝีปากก็ไม่ขยับ เส้นสีเขียวบนเครื่องวัดคลื่นหัวใจยังคงเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ความเย็นยะเยือกแล่นวาบไปตามแผ่นหลัง เธอถามเสียงสั่น
“คุณ...คุณเป็นคนหรือผีกันแน่?”
ไม่มีใครตอบ มีเพียงเสียงเครื่องมือดังติ๊ด ๆ ต่อไป
เธอกลืนน้ำลาย คงเป็นเพราะฤทธิ์ยาชายังไม่หมดจนไข้ขึ้นและเห็นภาพหลอน
“ออกไป”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้กว่าเดิม เจียงหว่านหนิงตกใจจนยกมือกุมศีรษะ ไม่กล้าร้องออกมา
“ท่านยมราช อย่ามาจับฉันนะ ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจเข้ามา”
เสียงของเธอสั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ
“ขอร้องล่ะ...อย่าไล่ฉันไปเลย ฉันยังไม่อยากตายจริง ๆ”
“บ้าเอ๊ย ยัยนี่ทึ่มอะไรขนาดนี้ ดันคิดว่าฉันเป็นผีไปได้”
บนเตียงผู้ป่วย กู้หย่วนเจิงโมโหจนแทบอยากด่ากราด
แต่ปากก็อ้าไม่ออก มือยกไม่ได้ เปลือกตาหนักอึ้ง ทว่าเขาได้ยินเสียงทุกอย่าง
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา
ทุกคำพูดของคนข้างนอก คำวินิจฉัยของหมอ รวมถึงเสียงแม่ร้องไห้ลับหลังคนอื่น เขาได้ยินชัดเจนทั้งหมด
แต่เขาทำอะไรไม่ได้เลย ตอนนี้จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งบุกเข้ามา นอนร้องไห้ไม่หยุดอยู่ใต้เตียงเขา
ขมับของกู้หย่วนเจิงกระตุกตุบ ๆ
ตอนอยู่ในกองทัพ เขารำคาญทหารใหม่ที่เอาแต่สะอึกสะอื้นที่สุด ผู้หญิงคนนี้ร้องไห้ชวนให้หงุดหงิดยิ่งกว่าทหารใหม่เสียอีก
“หุบปาก!”
เจียงหว่านหนิงรีบยกมือปิดปาก เธอไม่รู้ว่าเสียงนี้มาจากไหน แต่ไม่กล้าส่งเสียงอีก กลัวถูกผีลากไป
ในตอนนั้นเอง เสียงนุ่มนวลจนชวนเอียนของโจวเจี้ยนเย่ก็ดังมาจากด้านนอก
“ที่รัก? คุณอยู่ข้างในหรือเปล่า?”
เจียงหว่านหนิงส่ายหน้ารัว มือปิดปากแน่น แม้แต่หายใจก็ยังกลั้นไว้
เขายิ่งพูดอ่อนโยน เธอก็ยิ่งกลัว
“ไม่ต้องกลัวนะ เมื่อกี้ผมใจร้อนไปหน่อย ถ้าคุณไม่อยากผ่าตัด เราก็ยังไม่ต้องผ่า คุณออกมาเถอะ ผมจะพากลับบ้าน”
ไม่นานเสียงโต้เถียงก็ดังขึ้นด้านนอก
จี้เยี่ยนหรานเสียงใส ไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย
“คุณหมอโจว นี่เป็นห้องผู้ป่วยพิเศษของผู้การกู้ คุณเข้าไปไม่ได้นะคะ!”
“เมียผมหายไป ผมสงสัยว่าเธอมุดเข้าไปในห้องนี้”
“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาตรวจค้นตามใจชอบได้ค่ะ”
“ผมเป็นสามีของเธอ!”
เสียงของโจวเจี้ยนเย่เริ่มควบคุมไม่อยู่
ทหารที่เฝ้าประตูพยายามขวางเขาไว้
“คุณหมอโจว ที่นี่เข้าไปไม่ได้จริง ๆ...”
โจวเจี้ยนเย่หันไปจ้องเขาแล้วลดเสียงลง
“ผมคือโจวเจี้ยนเย่ แพทย์ของโรงพยาบาลนี้ ภรรยาผมมีอาการผิดปกติทางจิตก่อนเข้าผ่าตัด ถ้าเธอวิ่งเข้ามาแล้วไปโดนเครื่องมือจนท่านผู้การบาดเจ็บ พวกคุณจะรับผิดชอบไหวหรือ?”
ทหารลังเล
ทันใดนั้น ลูกบิดประตูก็ถูกบิดลง
“ทำไมประตูล็อกจากข้างใน? ไปเอากุญแจสำรองมา!”
เสียงกุญแจกระทบกันดังขึ้น สมองของเจียงหว่านหนิงพลันว่างเปล่า
ไม่ได้แล้ว ซ่อนอยู่ตรงนี้เห็นชัดเกินไป แค่เข้ามาแล้วก้มมองก็เห็นเธอกองอยู่ตรงนี้แน่
เธอจะถูกจับกลับไปไม่ได้ เจียงหว่านหนิงใช้ทั้งมือทั้งเท้าถอยออกมาจากใต้เตียง
กู้หย่วนเจิงได้ยินเสียงโครงเตียงเสียดสีกัน คิ้วขมวดแน่น อย่าบอกนะว่าเป็นอย่างที่เขาคิด!
“คุณ...คุณจะทำอะไร?”
เจียงหว่านหนิงน้ำตาเต็มหน้า มองชายบนเตียงแล้วพูดเสียงแหบ
“ท่านผู้การ ขะ...ขอโทษด้วยนะคะ”
“เธอกล้าเหรอ!”
กุญแจถูกเสียบเข้าไปในรูกุญแจด้านนอกแล้ว
เจียงหว่านหนิงไม่เหลือเวลาคิดเรื่องอื่น ตัดสินใจเด็ดขาด ยกผ้าห่มขึ้นแล้วปีนขึ้นเตียง
เตียงผู้ป่วยเป็นเตียงเดี่ยว กู้หย่วนเจิงตัวสูงใหญ่ ครองพื้นที่ไปเกินครึ่งแล้ว
เจียงหว่านหนิงเบียดขึ้นไปจนไม่มีที่เหลือ ได้แต่ทิ้งตัวคว่ำลงบนอกแกร่งของเขา แล้วรีบร้อนดึงผ้าห่มมาคลุมทั้งคู่
กู้หย่วนเจิงเกือบถูกเธอทับจนขาดใจ
ผู้หญิงคนนี้อย่างน้อยก็หนัก 180 จิน
เธอทิ้งตัวลงมาราวกับภูเขาลูกหนึ่ง อากาศในอกเขาถูกเบียดจนหมดเกลี้ยง
“ลงไป!”
เจียงหว่านหนิงร้องไห้พลางลดเสียงลง
“ขอโทษค่ะ! ขอโทษ! ฉันรู้ว่าฉันหนัก! แต่สามีฉันจะฆ่าฉัน!”
“พอเขาไปแล้วฉันจะลงไปทันที ขอร้องล่ะ ช่วยชีวิตฉันด้วย...”
กู้หย่วนเจิงโมโหจนขมับเต้นตุบ ๆ
เขาเป็นทหารมา 20 ปี เจอเรื่องแบบไหนมาก็ไม่น้อย แต่เรื่องเหลวไหลเช่นนี้เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก
ที่แย่กว่านั้นคือ แผ่นหลังของผู้หญิงคนนี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น แม้แต่ลมหายใจก็ยังสั่นเทา เนื้อนุ่มบริเวณเอวกับหน้าท้องกดทับตรงจุดอ่อนไหวของเขาพอดี
ขณะที่เธอกลั้นสะอื้น ร่างกายก็ขยับเสียดสีกับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ลมหายใจของกู้หย่วนเจิงเริ่มรวน เสียงแหบพร่าต่ำลึก
“เธออย่ามาถูไถมั่วซั่วได้ไหม!”