กินข้าวเสร็จอย่างรวดเร็ว ฉินเจวั่วก็เตรียมออกจากห้อง
รสชาติไข่ผัดมะเขือเทศธรรมดามาก แค่ระดับอาหารทำกินกันในบ้าน แถมยังใส่น้ำตาลอีก!
ฉินเจวั่วไม่ชอบ!
คาดว่าไข่ผัดมะเขือเทศร้อยจานที่พรสวรรค์ผู้ฝังศพมอบให้ คงเป็นฝีมือหลี่ซิ่วเหมย์ทั้งหมด
ฉินเจวั่วพลิกมือหยิบถุงมือออกมาหนึ่งคู่แล้วสวม นี่คือของที่เขาพบในห้องของเจ้ากั๋วจู่
แม้ก่อนหน้านี้จะเคลื่อนย้ายศพมาแล้วสี่ศพ แต่ถ้าเลี่ยงการสัมผัสโดยตรงได้ ฉินเจวั่วก็ตัดสินใจว่าควรเลี่ยงไว้ก่อน
ฉินเจวั่วถือขวานมือเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่
เขาไม่ได้รีบร้อนออกไป แต่แนบตัวกับประตู ตั้งใจฟังเสียงด้านนอกอย่างเงียบ ๆ
ด้านนอกเงียบสงัด ไม่มีเสียงคำรามของซอมบี้ให้ได้ยิน
ฉินเจวั่วตั้งสติให้มั่น แล้วจึงค่อย ๆ เปิดประตูห้องอย่างระมัดระวัง
บนทางเดินไม่มีเงาคนเลย แม้แต่รอยเลือดอย่างที่จินตนาการไว้ก็ไม่มี
ฉินเจวั่วรู้สึกสงสัยเล็กน้อย
อาคารทั้งหลังมีสิบแปดชั้น แต่ละชั้นมีสี่ห้อง แบ่งอยู่สองฝั่ง
ฉินเจวั่วอยู่ห้อง 1804 ซึ่งอยู่ด้านในสุด จึงมองเห็นประตูห้องอีกสามห้องได้ในพริบตา
คนในห้องทั้งสามไม่อยู่บ้านหรือ?
หรือกลายเป็นซอมบี้กันหมดแล้ว เลยออกมาไม่ได้?
ฉินเจวั่วขมวดคิ้ว สายตาหันไปยังห้อง 1803 ฝั่งตรงข้าม
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เดินเข้าไปแล้วเคาะประตูเบา ๆ
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง... ภายในห้องไม่มีเสียงตอบรับ
ฉินเจวั่วเดาว่าข้างในคงไม่มีคน จึงเตรียมเปิดประตูเข้าไป
กลอนประตูห้อง 1803 เป็นเพียงกลอนลูกปืนธรรมดาที่สุด ใช้วิธีเดิมก็เปิดได้
ฉินเจวั่วหยิบบัตรบาง ๆ ใบหนึ่งออกมา เป็นของที่เขาพบในห้องของหวงฉี บนบัตรพิมพ์ภาพสาวน้อยน่ารักที่ฉินเจวั่วไม่รู้จัก
เขาสอดบัตรเข้าไปในช่องประตู ยังไม่ทันออกแรง วินาทีถัดมาบัตรก็หายวับไปพร้อมเสียง “ฟึ่บ”
จากนั้นเสียงตวาดด่าทุ้มต่ำก็ดังมาจากหลังประตู