หลังกลับจากคอกวัว ก็ถึงวันที่ซูฮวาขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ก่อนหน้านี้เธอเคยขึ้นเขาไปสองครั้ง แต่มีเวลาไปกลับเพียงครึ่งวัน จึงทำได้แค่เดินวนเวียนอยู่แถบชายเขา ผลเก็บเกี่ยวเลยไม่ค่อยดีนัก
เพราะสมุนไพรหายากต้องเข้าไปหาในป่าลึกเท่านั้น
ดังนั้นคราวนี้เธอจึงตั้งใจจะลองสำรวจเข้าไปให้ลึกกว่าเดิม
ก่อนออกเดินทาง เธอยังแปะกระดาษไว้บนประตูสถานีอนามัย บอกว่าจะไปที่ไหน เผื่อกลับมาไม่ทันตอนกลางคืน จะได้เข้าไปนอนในมิติพิเศษสักคืน
คราวนี้ซูฮวาเปลี่ยนไปใช้เส้นทางใหม่ ตลอดทางมีวัชพืชขึ้นรก ไม่มีแม้แต่รอยเท้าสักรอย ระหว่างเดิน เธอต้องใช้เคียวฟันกิ่งไม้ที่เกะกะออกไปด้วย
ช่วยไม่ได้ แม้จะเดินทางลำบากขึ้น แต่สถานที่ที่ยังไม่มีใครเหยียบย่างเข้าไปนี่แหละถึงจะมีของดี
เดินมาได้ราวสองชั่วโมงกว่า ยังไม่เห็นสมุนไพรสักต้น กลับเห็นต้นองุ่นป่าหลายต้น
ซูฮวาเดินเข้าไปหมายจะเก็บ แต่พลันรู้สึกว่ายุ่งยากขึ้นมา
องุ่นป่าพวกนี้ลูกเล็กจิ๋ว แถมขึ้นเต็มไปหมด เธอเก็บคนเดียวกว่าจะหมดไม่รู้ต้องใช้เวลาถึงเมื่อไร
ถ้าเก็บเถาองุ่นเข้าไปในมิติพิเศษพร้อมกัน แล้วเอาไปปลูกในแปลงสมุนไพรได้ก็คงดี
แบบนี้เธอก็จะมีองุ่นกินไม่รู้จักหมด
จู่ ๆ ก็อยากลองขึ้นมา
ซูฮวาวางมือลงบนเถาองุ่น แล้วนึกในใจว่า “เก็บ”
วินาทีถัดมา เถาองุ่นกลับเข้าไปในมิติพิเศษจริง ๆ เหลือไว้เพียงหลุมเล็ก ๆ บนพื้น เป็นหลักฐานว่าก่อนหน้านี้ตรงนี้เคยมีต้นไม้อยู่