“มีอะไรเหรอ?”
“ฉันอยากไปถามหัวหน้ากองดูว่าในหมู่บ้านมีบ้านให้เช่าไหม ฉันอยากย้ายออกไปอยู่คนเดียว”
“ย้ายออกไปเหรอ? ทำไมล่ะ?” เฉินหลานหลานถามอย่างไม่เข้าใจ
“ที่จริงฉันมีเหตุจำเป็นบางอย่าง ต้องอยู่คนเดียวถึงจะได้ เพราะงั้นช่วงนี้ฉันคงยังไม่ไปร่วมวงกินข้าวกับพวกคนหนุ่มสาวที่มาอยู่ชนบทก่อนหน้า”
เฉินหลานหลานเงียบไป
เดิมทีเธอกะจะถามซูฮวาว่าอยากร่วมวงกินข้าวกับเธอไหม จะได้ทำเหมือนกัน แต่ตอนนี้ซูฮวาจะย้ายออกไป เธอจึงยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรดี
“ซูฮวา ที่จริงฉันก็ลังเลเหมือนกัน ตอนนี้มีห้องว่างอยู่ พวกเราได้ห้องแยกกันคนละห้องก็จริง
แต่ถ้ามีคนหนุ่มสาวที่ถูกส่งลงชนบทมาใหม่อีก แล้วที่พักไม่พอจะทำยังไง? ถึงตอนนั้นพวกเขาต้องถูกส่งมาอยู่กับพวกเราแน่ ถึงพวกคนที่มาก่อนจะดูเป็นมิตร แต่ฉันคิดว่าพออยู่กันไปนาน ๆ หากไม่ระวังก็อาจมีเรื่องขัดแย้งกันได้”
ซูฮวามองเฉินหลานหลานอย่างชื่นชม ไม่คิดเลยว่าเด็กสาวที่ดูไร้เดียงสาคนนี้จะมองเรื่องต่าง ๆ ได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้
“ถึงจะมีคนมาใหม่ ก็คงเป็นปีหน้า ตอนนี้คิดไปก็เร็วเกินไป อีกอย่าง คนหนุ่มสาวที่อยู่ที่จุดพักก็ย้ายออกกันทุกปี บ้างก็แต่งงาน บ้างก็กลับเข้าเมือง ถึงตอนนั้นอาจมีที่ว่างก็ได้ อย่าเพิ่งคิดไกลเลย ตอนนี้ต้องแก้ปัญหาเรื่องกินก่อน”
“ถึงจะย้ายออกไป ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะหาบ้านที่เหมาะได้แน่ แล้วเรื่องกินเธอจะจัดการยังไง?”
“ง่ายมาก ฉันเอาหม้อชามจานช้อนมาด้วย แค่ไปขอให้หัวหน้ากองก่อเตาไว้ในลานบ้านก็พอ”