“สหายทุกคน สวัสดีครับ เชิญไปเข้าแถวด้านข้างก่อน รอให้ทุกคนมาครบแล้วค่อยเริ่ม”
ซูฮวาคาดเดาไว้ไม่ผิด
ชายคนนี้คือหัวหน้าสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาจริง ๆ
ตู้รถไฟของซูฮวาอยู่ค่อนมาทางด้านหน้า เธอจึงลงจากรถไฟได้เร็ว ตอนนี้ยังเห็นคนอีกหลายคนอยู่ไม่ไกล กำลังหอบสัมภาระเดินมาข้างหน้าอย่างยากลำบาก ซูฮวาไม่อยากเสียเวลา จึงแอบหยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งซอง แล้วอาศัยจังหวะจับมือยัดใส่มือชายวัยกลางคน
“หัวหน้าเหนื่อยแย่เลยนะคะ ฉันชื่อซูฮวา อยากถามหน่อยค่ะว่าการส่งพวกเราลงชนบทครั้งนี้จัดสรรกันยังไง พอดีฉันมีญาติอยู่หมู่บ้านต้ายางซู่ ไม่รู้ว่าจะโชคดีได้ไปที่นั่นหรือเปล่า จะได้ช่วยดูแลกันได้ค่ะ”
หัวหน้าคนนั้นก็รู้ความดี เขาหยิบสมุดออกมาเปิดดูสองหน้า
“พูดก็พูดเถอะ หนูโชคดีจริง ๆ นะ ได้จัดสรรให้ไปหมู่บ้านต้ายางซู่พอดี”
ที่จริงไม่ได้เป็นอย่างนั้น แต่เมื่อเห็นแก่บุหรี่หนึ่งซอง เขาจึงตัดสินใจช่วยซูฮวาสักครั้ง
“ดีจังเลยค่ะ!”
เมื่อได้คำตอบจากหัวหน้า ก้อนหินในใจซูฮวาก็หล่นลงพื้นเสียที
เฉินหลานหลานเห็นทุกอย่างจากด้านข้าง แต่เธอไม่มีบุหรี่ จึงควักลูกอมกระต่ายขาวออกมาหนึ่งกำมือ
“หัวหน้าคะ ฉันกับซูฮวาแล้วก็สวี่เสี่ยวฮวา พวกเราสามคนสนิทกันมากตั้งแต่บนรถไฟ ถ้าได้ไปอยู่ด้วยกันจะได้ช่วยดูแลกัน คงช่วยพัฒนาชนบทได้ดียิ่งขึ้นค่ะ”
แม้ลูกอมเพียงไม่กี่เม็ดจะยังไม่มากพอให้หัวหน้ายอมเปิดทางพิเศษให้พวกเธอ แต่การจัดสรรให้ไปอยู่กองพลไหนนั้น เดิมทีก็เป็นแค่เรื่องที่เขาพูดคำเดียวก็จบ ต่อให้ไม่ได้อะไรเลย แค่เห็นว่าหญิงสาวคนนี้พูดจาน่าฟัง เขาก็ยินดีช่วยพวกเธอสักครั้งอยู่ดี