“เธอซื้อไปเยอะ ป้าคงไม่ได้แยกขนาดให้ชัดเจน คิดตัวละ 5 หยวนหมดเลย”
“ได้ค่ะ”
ซูฮวาควักเงิน 45 หยวนส่งให้ จากนั้นก็ใส่ไก่ลงในตะกร้าสะพายหลังแล้วเดินออกจากบ้านป้า
“สาวน้อย คราวนี้จำทางได้แล้วนะ ต่อไปถ้ามีอะไรต้องการก็มาหาป้าได้ ป้าจะช่วยหาให้”
“ได้ค่ะ”
ซูฮวารับปากไปอย่างนั้น แต่เธอรู้ดีว่าจะไม่กลับมาอีกแล้ว
ยังเหลือเวลาอีกนานกว่าจะถึงเวลารับของ ไหน ๆ ก็ว่างอยู่แล้ว ซูฮวาจึงตั้งใจไปดูบ้านตระกูลเฉินก่อน
ชาติที่แล้วเธอเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่หลายปี แม้ไม่ค่อยได้ออกจากบ้าน แต่เฉินชวนก็พาเธอไปร่วมงานสำคัญบางงานอยู่บ้าง
เธอคุ้นเคยกับเส้นทางนี้ดีแล้ว
แต่พอเดินเข้าใกล้บ้านตระกูลเฉิน ซูฮวาก็รู้สึกได้ราง ๆ ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
บ้านตระกูลเฉินเหมือนไม่มีใครอยู่เลย?
เป็นไปได้ยังไง?
เฉินชวนถูกสอบสวนก็เป็นเรื่องปกติ แต่ทำไมพ่อแม่ของเขาถึงไม่อยู่ด้วยล่ะ?
ซูฮวาปีนข้ามกำแพงเข้าลานบ้าน แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้หน้าต่าง
ข้างในไม่มีใครอยู่จริง ๆ
พ่อแม่ของเฉินชวนชอบนอนกรน โดยเฉพาะพ่อของเฉิน เสียงกรนดังลั่นราวกับจะสะเทือนไปถึงฟ้า
แต่ตอนนี้ข้างในกลับเงียบสนิท
ซูฮวาค่อย ๆ เข้าไปใกล้ประตูห้องแล้วดึงเบา ๆ ประตูก็เปิดออก
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเข้าไป หากมีใครอยู่ เธอก็แค่ฉวยจังหวะที่มืดเข้าไปในมิติ ต่อให้ถูกจับได้ พวกเขาก็คงคิดว่าเธอเป็นผี
ไม่เป็นไรหรอก
เธอตั้งใจฟังเสียงรอบตัวอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใคร จึงย่องเข้าไปในบ้านอย่างแผ่วเบา