เหวินฉือ ไปที่ตึก 7
ทหารยามเห็นนางก็แปลกใจ: “วันนี้ไม่ได้รับคำสั่งจากข้างบน หมอเหวินมาทำไมหรือ?”
เหวินฉือ: “ฉันแค่ผ่านมา แวะดูหน่อย”
ทหารยามปล่อยนางเข้าไป
แต่แปลกใจ ที่เหวินฉือ เข้ามาแล้วไม่เห็นคุณปู่
ผ้าพันแผลของคนในนั้นถูกแกะออกแล้ว เหลือเพียงขาที่ถูกยิงหักห้อยอยู่บนเตียง เสื้อเปิดกว้าง ผิวหนังที่โผล่ออกมาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นน่ากลัว
ได้ยินเสียงฝีเท้า
เขาหันมามอง
ครั้งนี้เหวินฉือ มาเอง ไม่มีทหารคนสนิทตามมา เขาจึงไม่หลับตาลงอีก
แต่จ้องมองไปด้านหลังของเหวินฉือ ตรงๆ
เหวินฉือ เข้าใจเจตนาของเขา จึงพูดว่า “ข้างหลังไม่มีใคร”
ดวงตาที่ไร้ชีวิตของเขาจู่ๆ ก็เป็นประกายขึ้น เสียงดูร้อนรน: “เธอมาคนเดียว?”
เจตนาของเขาชัดเกินไป
เหวินฉือ พูดว่า “ข้างนอกมีทหารยามเยอะ”
เขาราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเหวินฉือ
ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง
เขาพยุงแขนพยายามจะลุกขึ้นนั่ง พูดกับเหวินฉือ ว่า “ผมรอเธอมาหลายวันแล้ว ผมถูกพวกเขาจับมา ช่วยผมหาทางหนีออกไปหน่อยได้ไหม?”
เหวินฉือ ไม่ตอบ
เขาพูดต่อว่า “ผมให้เงินเธอได้”
“เธอเป็นหมอ รับงานรักษาแผลแบบนี้ ก็เพื่อหาเงินใช่ไหม? ขอแค่เธอช่วยผมหนีออกไป ผมจะให้เงินเธอเยอะมากๆ ฟู่จิ่งหวยให้เท่าไหร่ ผมให้เป็นสิบเท่า ร้อยเท่าก็ได้”
ทำไมฟู่จิ่งหวยถึงจับเขา
เหวินฉือ ไม่รู้
แต่เธอรู้ว่าข้างนอกมีทหารยามกี่คน
เตือนว่า “ไม่ต้องพูดถึงขาที่บาดเจ็บขนาดนี้ ต่อให้ร่างกายแข็งแรงดี ทหารยามข้างนอกเธอก็อาจจะสู้ไม่ไหว”
ชายคนนั้นพูดว่า “ผมไม่หนี”
เขาคิดว่าเหวินฉือ ตกลงแล้ว จึงมองไปด้านหลังของเหวินฉือ