ในห้องขัง นักโทษเป็นชายวัยประมาณสามสิบปี
หน้าตาธรรมดาสามัญ
ทหารคนสนิทของฟู่จิ่งหวยรายงานว่า ชายคนนี้เคยเป็นคนงานในโรงงานอาวุธ ระเบิดที่ระเบิดในที่เกิดเหตุก็เป็นสิ่งที่เขาลักออกมาจากโรงงานอาวุธนั่นเอง
ฟู่จิ่งหวยพลิกดูประวัติของเขาอย่างละเอียด
ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับเหวินฉือแม้แต่น้อย
เงยหน้ามองเขา
ชายผู้นั้นมองผ่านลูกกรงห้องขัง จ้องฟู่จิ่งหวยด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ฟู่จิ่งหวยสบตากับเขาอยู่ครู่หนึ่ง
ถามขึ้น "ทำไมถึงทำร้ายนาง?"
ชายผู้นั้นตอบ "นางสมควรตาย!นางเป็นลูกสาวผู้จัดการธนาคารเซินเฉิง!"
ฟู่จิ่งหวยขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
ทหารคนสนิทอธิบาย "พวกเราสืบได้ว่า เขาเคยซื้อพันธบัตรรัฐบาลจำนวนมาก"
ฟู่จิ่งหวย "เงินค่าพันธบัตร ก็คืนให้ไปแล้วไม่ใช่หรือ?"
อีกอย่าง มันจะไปเกี่ยวข้องอะไรกับเหวินฉือ?
ทหารคนสนิท "เขากู้เงินนอกระบบมาซื้อพันธบัตร คิดว่าจะได้กำไรเท่าตัว แต่พอเวลาคืนเงิน เงินที่ได้มาก็พอ ๆ กับตอนที่ซื้อ แต่ดอกเบี้ยเงินกู้นอกระบบมันทบต้นทบดอก เขาจึงหมดทางจ่าย"
ฟู่จิ่งหวยเข้าใจขึ้นมาทันที
แทบไม่อยากเชื่อ
ถามคนในห้องขัง "จ่ายเงินไม่ไหว แล้วเอาเรื่องนี้ไปโทษนาง?"
ชายผู้นั้นตอบอย่างมีเหตุมีผล "ทำไมจะโทษนางไม่ได้? พ่อนางหลอกเงินคนจน ทำให้พวกเรากินข้าวแทบไม่ลง นางมีสิทธิ์อะไรได้ใช้ชีวิตดี ๆ แบบนั้น?"
ฟู่จิ่งหวยเดือดดาลจนไฟแล่นในอก
แทบคลั่ง
ด่า "ไอ้เวร!ก่อนจะมาแก้แค้น นายไม่สืบก่อนหรือไง ว่าพ่อนางไม่ได้เป็นผู้จัดการธนาคารมานานแล้ว! ผู้จัดการธนาคารคนปัจจุบันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนางแม้แต่น้อย พ่อแท้ ๆ ของนางเองยังถูกขังอยู่ในคุก!"