เมื่อฟู่จิ่งหวยและเฮ่อชวนกลับมาถึงจวนรองผู้บัญชาการ
ฟ้ายังไม่ทันมืด
ทหารคนสนิทประจำประตูได้ถ่ายทอดคำพูดของจางยวี่เหอให้ทั้งสองฟัง รวมถึงบอกว่าคุณนายรองกับพวกเขาจะไปชมโคมไฟที่ถนนเหอผิงก่อน แล้วค่อยไปซินเยวี่ยเหมิน
เฮ่อชวนถามฟู่จิ่งหวย: "วันนี้พวกคุณไม่กลับไปกินข้าวที่บ้านคุณผู้ว่าการเหรอ?"
ฟู่จิ่งหวย: "เมื่อวานกลับดึกเกินไป ไม่ทันได้บอกท่าน"
พูดต่อ: "ไม่ไปก็ไม่เป็นไร ผมก็ไม่ได้สัญญาอะไรไว้"
หนักสุดก็แค่โดนพ่อของเขาผู้ว่าการทหารฟู่ด่าอีกครั้ง ยังไงซะโดนด่ามาตั้งแต่เด็กจนชินแล้ว
ถามเฮ่อชวน: "นายยังมีธุระอีกไหม?"
เฮ่อชวน: "ไม่มีแล้ว"
ฟู่จิ่งหวย: "ไปด้วยกัน"
เฮ่อชวนก็ต้องไปหาเล่ออี๋เหมือนกัน
ทั้งสองคนขับรถคันเดียวกันออกมา ส่วนทหารคนสนิทขับอีกคันตามหลัง ยังไม่ทันจะใกล้ถนนเหอผิง ก็ติดขัดแล้ว
ต้องลงจากรถเดินเท้า
ฟู่จิ่งหวยเบียดอยู่ในฝูงชน ขมวดคิ้ว: "ทำไมคนเยอะขนาดนี้?"
เฮ่อชวนพูด: "ผมได้ยินเสนาธิการฉู่บอกว่า ที่ไหนก็มีแต่สงคราม รัฐบาลอยากให้ประชาชนมีความหวัง เลยจัดงานโคมไฟครั้งนี้ขึ้นมา ได้ยินว่าพวกเขายังไปหาคนแสดงตีเหล็กไฟจากที่อื่นมาด้วย ไม่รู้ว่าเราจะได้เห็นหรือเปล่า"
ฟู่จิ่งหวย: "เอาแต่ทำเรื่องไร้สาระ"
เฮ่อชวนไม่คิดแบบนั้น
เขาพูด: "ประชาชนมีความสุข มีกำลังใจในการใช้ชีวิต จะเรียกว่าไร้สาระได้ยังไง"
ฟู่จิ่งหวยไม่ได้โต้แย้ง
เดินมาถึงกลางทาง ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง
ฟู่จิ่งหวยเหลือบไปเห็นร้านกาแฟข้างทาง มีเงาร่างหนึ่งดูเหมือนคุ้นเคย แต่ยังไม่ทันได้มองชัด ก็ถูกฝูงชนเบียดออกไป