จางซวี่ถิงหยุดยืนห่างจากนางเพียงไม่กี่ก้าว
รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย ใบหน้าอ่อนโยนเปี่ยมรอยยิ้ม แววตาสั่นระริก
เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมา
ตกต้องบนเส้นผมและหางคิ้วของเขา
แม้อากาศจะหนาวเหน็บ แต่รอยยิ้มของเขากลับอบอุ่นราวกับแสงตะวัน
อ่อนโยนราวกับสายลมยามฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านต้นหลิว
เหวินฉือยืนนิ่งงันอยู่กับที่
ในใจราวกับถูกกระแทกทะลุเป็นโพรง ร่วงหล่นลงไปอย่างไร้จุดหมายไม่สิ้นสุด
นางกัดริมฝีปากอย่างแรง
เพื่อระงับความเจ็บปวดในดวงตา ไม่ให้น้ำตาไหลออกมา
ดวงตาของเจียงซวี่ถิงเองก็แดงก่ำไปด้วยน้ำตา
เขากางแขนออกทั้งสองข้าง เสียงสั่นระริกเล็กน้อย: "ไม่มาหน่อยหรือ?"
เหวินฉือเม้มริมฝีปาก
เนิ่นนาน กว่าจะเอ่ยคำพูดที่สมบูรณ์ออกมาได้: "เราเลิกกันแล้ว"
เจียงซวี่ถิงเอ่ย: "แต่ฉันยังไม่ยอมรับนี่"
เขาพูดว่า: "ฉือฉือ ตอนที่อยู่ด้วยกัน เราทั้งคู่ต่างก็พยักหน้ารับปากกันทั้งคู่ ทำไมเธอคนเดียว กับจดหมายฉบับเดียว ถึงต้องตัดสินอนาคตของคนสองคน?"
"เธอยังไม่ได้ถามฉันเลยว่าฉันยินยอมไหม"
"ฉันไม่ยินยอม"
เหวินฉือควบคุมอารมณ์ของตัวเองไว้ไม่อยู่อีกต่อไป
น้ำตาไหลพรากลงมา
หลินอวี่ทั้งร้อนใจทั้งโกรธ จ้องไปทางซ่งยุ่ยเลี่ยง: "คุณกลับมากับเขา แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันล่ะ ตอนนี้จะทำยังไง?"
ซ่งยุ่ยเลี่ยงเองก็ยังมึนงง
ตอบกลับไป: "ฉันไม่รู้เรื่องที่พวกเขาเลิกกันนี่นา"
ซ่งยุ่ยเลี่ยงได้ยินว่าหลินอวี่กำลังจะแต่งงานจากที่ไหนก็ไม่รู้ จึงรีบร้อนอยากกลับประเทศ แต่ติดที่งานในมือเขายังมีมากมาย แค่ส่งมอบงานก็ต้องใช้เวลาอีกหลายวัน