"ขอดูวิธีการจัดสรรก่อนนะ"
หลินอวี่กล่าว
เฉิงรื่อเฉิงคงมาเพียงเพื่อส่งจดหมาย เมื่อหลินอวี่รับคำ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก กล่าวลาจากไป
หลินอวี่มองตารางเวรบนโต๊ะ
ตารางที่เพิ่งจัดใหม่ เธอได้เวรแรก และเป็นฝ่ายเสนอเอง ตอนนี้จะสลับเวรหรือลาก็ไม่เหมาะสมทั้งนั้น
คงต้องรอดูสถานการณ์อีกที
เมื่อเฉิงรื่อเฉิงมาหา จงเพ่ยฉินเห็นเข้า
พอเฉิงรื่อเฉิงจากไป จงเพ่ยฉินใช้โทรศัพท์สาธารณะของโรงพยาบาล หมุนสายไปที่หมายเลขหนึ่ง
"วันประชุมหารือที่โรงพยาบาลเซินเฉิงกำหนดแล้ว คือพรุ่งนี้เย็น"
"แต่เมื่อกี้ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ จู่ๆ ก็เสนอตัวเองให้อยู่เวรดึก ซึ่งบังเอิญตรงกับคืนพรุ่งนี้พอดี"
"ถ้าเธอไม่ไปล่ะ เราจะทำยังไง?"
ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง
จงเพ่ยฉินตอบรับ: "ได้"
ตอนเลิกงาน ทหารคนสนิทรออยู่หน้าโรงพยาบาลแล้ว
รับเธอกลับเรือนหลานซิง
สิ่งที่ทำให้หลินอวี่แปลกใจคือ ฟู่จิ่งหวยไม่ได้มา
สองวันต่อมา
ฟู่จิ่งหวยก็ยังไม่มา
นับตั้งแต่ทั้งคู่คลี่คลายความเข้าใจผิด ฟู่จิ่งหวยไม่เคยห่างหายไปเกินสองวันโดยไม่มาเรือนหลานซิง หรือไม่โทรหาเธอเลย
ในพริบตาก็ถึงวันที่เธออยู่เวรดึก
ทหารคนสนิทส่งเธอถึงโรงพยาบาล เธอบอกเขาว่า พรุ่งนี้ค่อยมารับก็ได้ คืนนี้เธอไม่กลับบ้าน
ทหารคนสนิทรับคำ
ตอนลงจากรถ หลินอวี่ถามทหารคนสนิทอีก: "ผู้บัญชาการน้อยช่วงนี้ยุ่งมากหรือ?"
ทหารคนสนิทยืนตรงตอบ: "ผมเองก็ไม่ทราบ ถ้าคุณหญิงอยากรู้ ตอนนี้ผมไปตามที่ปรึกษาเฮ่อ ที่ปรึกษาเฮ่อคงจะทราบ"
หลินอวี่โบกมือ: "ไม่เป็นไร ไม่ต้อง"