สองสามวันต่อมา อาการของถังเปาดูไม่ค่อยดี
ไม่ได้ป่วยนะ แต่ดูซึม ๆ
เธอพูดน้อยลง ไม่ค่อยซน แล้วก็กินข้าวได้ไม่มาก ซ่งชิงหว่านถามว่าเป็นอะไร เธอก็ส่ายหัวบอกว่าไม่เป็นไร
เฉิงเยี่ยนชิวก็ยังมาหาเธอทุกวันเหมือนเคย เธอไม่ได้เร่งให้ถังเปาร้องเพลง แค่เล่นด้วย เล่านิทานให้ฟัง บางทีก็เอาขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดไม้ติดมือมาด้วย
บ่ายวันที่สาม ถังเปาจู่ ๆ ก็อุ้มตุ๊กตากระต่ายที่เฉิงเยี่ยนชิวให้ นั่งเหม่ออยู่ริมหน้าต่าง
เฉิงเยี่ยนชิวเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ ถามว่า "ถังเปา คิดอะไรอยู่จ๊ะ"
ถังเปาก้มหน้า เอ่ยเสียงเบา "พี่สาวจ๋า คุณพ่อไม่เอาถังเปาแล้วใช่ไหม"
ใจของเฉิงเยี่ยนชิวกระตุกวูบ "จะเป็นไปได้ยังไงกัน"
"แต่คุณพ่อไม่มาหาถังเปาตั้งนานมากแล้วนะ" เสียงของถังเปาค่อย ๆ เบาลง "ตอนอยู่ที่สถานสงเคราะห์ พวกป้าบอกว่าเด็กที่ไม่มีใครมารับ ก็คือเด็กที่ไม่มีใครเอา"
เฉิงเยี่ยนชิวดึงเธอเข้ามากอด ร่างเล็กนุ่มนิ่มซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนราวกับลูกแมว
"ถังเปา คุณพ่อไม่มีทางไม่เอาหนูแน่นอน คุณพ่อกำลังทำเรื่องที่สำคัญมาก ๆ อยู่ ลองคิดดูสิ คุณพ่อสอนหนูร้องเพลงตั้งมากมาย ถ้าไม่เอาหนูแล้ว จะเสียเวลาสอนหนูทำไมตั้งมาก"
ถังเปาคิดตาม ก็เหมือนจะมีเหตุผลอยู่
"แล้วคุณพ่อก็บอกใช่ไหมว่า ร้องเพลงเสร็จแล้วจะมารับหนู คุณพ่อพูดอย่างนั้นใช่ไหมจ๊ะ"
"อืม" ถังเปาพยักหน้า