เฉิงเยี่ยนชิวและหวังฟางมาถึงเหอหนานในวันที่สอง ก็ตรงไปยังหมู่บ้านบ้านเกิดของหลี่ฉางเกิง
หมู่บ้านไม่ใหญ่ พิงเขารกร้างแห่งหนึ่ง คนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ออกไปทำงานข้างนอกหมดแล้ว ที่เหลืออยู่ก็มีแต่คนแก่
ตาม้ากำลังรออยู่ที่ปากหมู่บ้านแต่เช้า พอเห็นพวกเธอแต่ไกลก็โบกมือเรียก “ทางนี้ ทางนี้!”
เฉิงเยี่ยนชิวก้าวฉับๆ เข้าไปหา “ตาม้า สุขภาพยังแข็งแรงดีนะคะ?”
“ดี พวกหนูมาแล้วตาก็ดีใจ” ตาม้าถูมือไปมา ตื่นเต้นอยู่บ้าง “มา ไปนั่งที่บ้านตาก่อนเถอะ”
หวังฟางหยิบเครื่องอัดเสียงออกมา “ตา พวกเราต้องถามเรื่องอะไรอีกสักหน่อย ขออัดเสียงได้ไหมคะ?”
“อัดเลย อัดให้หมด ตารอมาทั้งชีวิต ก็รอให้มีคนมาถามเรื่องนี้กับตาสักที”
เข้าบ้านไปแล้ว ตาม้ารินน้ำให้พวกเธอ ตัวเองก็นั่งลงแล้วเริ่มเล่า
“คืนนั้นรถมันไปทางตะวันออก ตาจำได้แม่นเลย เพราะบ้านตาอยู่หัวหมู่บ้านด้านตะวันตก ตอนรถผ่านหน้าบ้านตาน่ะ ตาได้ยินเสียงดังก็เลยออกไปดู ไฟหน้ารถสาดไปทางตะวันออก”
เฉิงเยี่ยนชิวถาม “ด้านตะวันออกมีอะไรคะ?”
“ข้ามเขาลูกหนึ่งไปทางตะวันออกก็เป็นป่าร้างแล้ว สมัยก่อนพวกญี่ปุ่นเคยขุดเหมือง ทิ้งหลุมไว้เยอะแยะ หลังๆ ไม่มีใครไปแล้ว ก็ร้างไป”
หวังฟางวาดแผนที่ง่ายๆ ลงสมุดเพื่อทำเครื่องหมายกำกับ
“ตาม้า นอกจากตาแล้ว ในหมู่บ้านยังมีใครรู้เรื่องนี้อีกไหมคะ?”
ตาม้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “มีคนหนึ่ง แต่แกไม่ค่อยอยากพูด”
“ใครคะ?”
“น้องสาวของฉางเกิง ชุยฮวา แกยังอยู่เลยนะ อยู่หมู่บ้านข้างๆ นี่เอง”
ใจของเฉิงเยี่ยนชิวกระตุกวูบ “แกทราบอะไรหรือคะ?”
“ตาไม่แน่ใจ แต่หลังจากฉางเกิงเกิดเรื่อง ชุยฮวาก็เอาแต่พูดว่าพี่ชายแกไม่ใช่คนทรยศ แกทะเลาะกับทุกคน ทะเลาะกับคนในหมู่บ้าน ทะเลาะกับคนจากกองทัพที่มา หลังๆ ไม่มีใครสนใจแกแล้ว แกก็เลยไม่พูด แต่แกต้องรู้บางอย่างที่ตาไม่รู้แน่”