หกโมงเย็นพอดี
เสิ่นเป่ยชวนมารับถังเปาที่ห้องทำงานเพื่อ "เลิกงาน"
นี่เป็นกิจวัตรประจำของช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ถังเปามาตอนเช้า ทำงานจนถึงบ่ายห้าโมงเย็น เสิ่นเป่ยชวนก็มารับ
วันนี้เธอเก็บของช้ากว่าปกติเล็กน้อย เรียงเอกสารบนโต๊ะให้เรียบร้อย ปิดสมุดบันทึก ล้างแก้วน้ำแล้วเก็บเข้าที่
เฉิงเยี่ยนชิวกลับไปแล้ว ส่วนเสี่ยวซุนยังคงทำงานล่วงเวลา พิมพ์ข้อมูลอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
"พี่ซุน หนูไปก่อนนะคะ"
"ไปเถอะ ไปเถอะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้"
"พรุ่งนี้เจอกัน!"
ถังเปาสะพายกระเป๋าผ้าใบแล้วเดินกระโดดออกจากห้องทำงาน
เสิ่นเป่ยชวนรออยู่ข้างล่าง พระอาทิตย์ยามเย็นยังไม่ลับฟ้า ท้องฟ้าถูกย้อมเป็นสีส้มไปทั่วทั้งถนน
ถังเปาเดินออกมาจากตึก เห็นเขาแล้วก็ยิ้มกว้าง: "พ่อ!"
"ไปกันเถอะ"
สองคนเดินเคียงข้างกัน เงาของพวกเขาถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นทอดยาว พาดอยู่บนพื้น สูงหนึ่งต่ำหนึ่ง
"วันนี้ทำอะไรมาบ้าง?" เสิ่นเป่ยชวนถาม
"หนูทำการคัดกรองเบื้องต้นที่เหลืออีกแปดเคสเสร็จหมดแล้ว สี่เคสผ่านเข้าไปสู่ขั้นตอนตรวจสอบ สองเคสรอเพิ่มเติม และอีกสองเคสเก็บเข้าแฟ้มข้อมูล จากนั้นตอนบ่ายหนูช่วยพี่ซุนบันทึกข้อมูลชุดใหม่"