1 กันยายน
ฟ้ายังไม่ทันสางดี ถังเปาก็ตื่นเสียแล้ว
เธอเดินเท้าเปล่ากระโดดลงจากเตียง วิ่งไปที่ห้องนั่งเล่น รื้อกระเป๋านักเรียนใบใหม่ออกมา ตรวจดูซ้ำไปซ้ำมาสามรอบ กล่องดินสอ หนังสือเรียน กระติกน้ำ กระดาษทิชชู่ เรียงทีละอย่างอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
เสิ่นเป่ยชวนโผล่หัวออกมาจากห้องนอน “กี่โมงแล้ว”
“หกโมง!”
“เมื่อคืนนอนกี่โมง”
“ห้าทุ่ม!”
“แล้วทำไมหนูถึงได้นอนแค่เจ็ดชั่วโมงก็...”
“หนูตื่นเต้นนี่คะ!” ถังเปาหันกลับมายิ้มให้เขา ดวงตาสองข้างเป็นประกายเจิดจ้าราวกับหลอดไฟ “พ่อ! วันนี้ขึ้นป.หนึ่งนะ!”
เสิ่นเป่ยชวนถอนหายใจ จำใจต้องลุกขึ้น
เขาช่วยถังเปาถักเปียสองข้าง ที่ปลายผูกด้วยที่มัดผมโบว์ผีเสื้อที่เพิ่งซื้อใหม่ ถังเปาสวมชุดนักเรียนแล้วหมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจก
“สวยมั้ยคะ”
“สวย”
“จริงหรือเปล่า พ่อบอกว่าสวยทุกครั้งเลยนะ”
“งั้นหนูก็อย่ามาถามพ่อสิ”
“หึ” ถังเปาหมุนตัวอีกหนึ่งรอบ เป็นที่พอใจ “ไปกันเถอะ! ออกเดินทาง!”
“ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยนะ”
“อ้อ”
เสิ่นเป่ยชวนทอดไข่ดาวให้เธอ อุ่นนมหนึ่งแก้ว ถังเปากินอย่างรวดเร็ว แก้มตุ่ยเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อย
“กินช้าๆ หน่อย ไม่มีใครแย่งหนูหรอก”
“หนูกลัวไปสายนะคะ!”
“เปิดประตูโรงเรียนเจ็ดโมงครึ่ง ตอนนี้เพิ่งหกโมงสี่สิบเอง”
ถังเปาไม่สนใจ กินหมดในสองสามคำ สะพายกระเป๋านักเรียนไปยืนรอที่ประตู เสิ่นเป่ยชวนยังใส่รองเท้าอยู่ เธอก็ยืนกระโดดปุบปับอยู่ตรงนั้น
“พ่อเร็วหน่อยสิ!”
“มาแล้วๆ”
ออกจากบ้าน ถังเปาจับมือเสิ่นเป่ยชวนเดินเร็วเชียว ระหว่างทางเจอเพื่อนบ้านที่ไปส่งลูกเหมือนกัน ถังเปาก็ตะโกนทักทายเสียงดัง “คุณอาเอ๋อสวัสดีค่ะ!”