เวลาผ่านไปเร็วมาก
พริบตาเดียวถังเปาก็จะจบการศึกษาจากโรงเรียนอนุบาลแล้ว
เช้าวันนั้นพอตื่นขึ้นมาเธอก็ตื่นเต้นเป็นพิเศษ กระโดดอยู่บนเตียงหลายที
“พ่อ! วันนี้มีงานรับปริญญา!”
เสิ่นเป่ยชวนถูกเธอกระโดดจนตื่น ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง “กี่โมงแล้ว?”
“หกโมงครึ่ง! แต่หนูนอนไม่หลับแล้ว!”
เสิ่นเป่ยชวนพลิกตัวดึงผ้าห่มคลุมหัว “นอนต่ออีกครึ่งชั่วโมงนะ”
ถังเปาไม่ยอม ดึงผ้าห่มของเขา “ไม่ได้ๆ! หนูจะใส่กระโปรงสวยๆ! พ่อช่วยหวีผมให้หนูหน่อย!”
เสิ่นเป่ยชวนจำยอมลุกขึ้น
ฝีมือหวีผมของเขาตอนนี้ดีกว่าเมื่อสองปีก่อนไม่รู้กี่เท่า เปียเล็กๆ สองข้างถักได้รวดเร็วและเรียบร้อย ปลายเปียรัดด้วยยางมัดผมรูปสตรอว์เบอร์รีที่ถังเปาชอบที่สุด
ถังเปาหมุนตัวหน้ากระจกสองรอบ “สวยมั้ยคะ?”
“สวยสิ ลูกสาวพ่อยังไงก็สวย”
“พ่อนี่ชมหนูหรือชมยีนตัวเองดีกันแน่?”
เสิ่นเป่ยชวนหัวเราะ “หนูไปเรียนคำพูดนี้มาจากใคร?”
“คุณน้าซ่งเป็นคนพูด”
ซ่งชิงหว่านตะโกนมาจากห้องข้างๆ “ฉันไม่ได้สอนเธอเรื่องนี้นะ!”
ถังเปาแลบลิ้น วิ่งไปเปลี่ยนกระโปรง
งานรับปริญญาจัดขึ้นในหอประชุมเล็กของโรงเรียนอนุบาล บรรดาผู้ปกครองนั่งอยู่ด้านล่าง เด็กๆ อยู่บนเวที
ถังเปาได้รับเลือกเป็นพิธีกรตัวน้อย
เธอสวมกระโปรงสีขาวตัวน้อยยืนอยู่บนเวที ในมือถือการ์ดใบเล็ก แต่จริงๆ แล้วเธอท่องจำได้หมดตั้งแต่เนิ่นๆ
“ขอต้อนรับคุณพ่อคุณแม่ทุกท่านเข้าสู่งานรับปริญญาของพวกเราค่ะ! หนูเป็นพิธีกร เสิ่นถังเปา!”
น้ำเสียงของเธอใสกระจ่างและดังชัด ไม่ประหม่าสักนิด ผู้ปกครองใต้เวทีต่างพากันหัวเราะ มีคนกระซิบว่า “เด็กคนนี้กล้าแสดงออกจัง”
เสิ่นเป่ยชวนนั่งอยู่แถวที่สาม ข้างๆ คือซ่งชิงหว่าน