เสิ่นเป่ยชวนมาถึงอันซุ่น มณฑลกุ้ยโจวตอนบ่ายสองโมง
จากสนามบินออกมา ต้องนั่งรถต่อไปอีกสี่ชั่วโมงบนทางภูเขา ยิ่งเข้าไปข้างในถนนยิ่งแคบ สุดท้ายรถก็เข้าไปไม่ได้ ต้องเดินเท้า
คนนำทางคือเจ้าหน้าที่หนุ่มจากสำนักงานกิจการพลเรือนท้องถิ่น นามสกุลเสี่ยวหม่า อายุยี่สิบต้นๆ ตลอดทางพูดน้อย แต่เดินเร็ว
"พี่เสิ่น ข้างหน้านั่นแหละ" เสี่ยวหม่าชี้ไปที่บ้านหินบนไหล่เขา
เสิ่นเป่ยชวนเงยหน้ามอง
บ้านเก่าสร้างด้วยหิน วงกบประตูเอียง ปูนหลุดร่อนไปกว่าครึ่ง วัชพืชในลานบ้านสูงเกือบถึงเข่า เสื้อเชิ้ตเก่าซีดตัวหนึ่งแขวนอยู่บนราวตากผ้า ปลิวไสวไปตามลม
"ปู่โจวอยู่คนเดียวตามปกติเหรอ?" เสิ่นเป่ยชวนถาม
เสี่ยวหมาพยักหน้า "หนุ่มๆ ในหมู่บ้านออกไปทำงานต่างถิ่นกันหมด คนที่เหลือส่วนใหญ่เป็นคนแก่ ปู่โจวไม่มีลูกไม่มีหลาน... อ้อ ไม่ใช่สิ ลูกชายเขาเป็นคนนั้น..."
"วีรชน" เสิ่นเป่ยชวนพูดต่อ
"ใช่" เสี่ยวหมาเกาหัวอย่างเขินๆ "ผมเพิ่งย้ายมาปีที่แล้ว ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน เดือนที่แล้วได้รับโทรศัพท์จากพวกคุณถึงได้ไปเปิดแฟ้มดู"
เสิ่นเป่ยชวนไม่ได้พูดอะไร เดินเร็วขึ้น
พอถึงหน้าประตูลาน เขาก็หยุด
ประตูไม่ได้ปิดสนิท เขาผลักประตูเดินเข้าไป ในห้องโถงแสงสลัว กระจกหน้าต่างเป็นรูหลายจุดแต่ไม่มีใครซ่อม พื้นเป็นดิน อัดแน่นพอสมควร ฟืนกองอยู่ที่มุมห้อง