เช้าวันจันทร์แปดโมงตรง ห้องทำงานของลู่เจิง
บนโต๊ะปูแผนที่ผืนใหญ่ บนนั้นมีจุดสีแดงขีดไว้ห้าจุด ห้าจุดนี้กระจายไปทั่วแผนที่ประเทศจีนในห้าทิศทาง ล้วนอยู่ห่างไกลกันมาก
เฉิงเยี่ยนชิวยืนรายงานอยู่หน้าแผนที่ น้ำเสียงเจือความอ่อนล้า ช่วงนี้เธอนอนแค่วันละสี่ห้าชั่วโมง
“ตอนนี้สามสิบหกพิกัดค้นหาเสร็จไปแล้วสามสิบเอ็ดจุด เหลืออีกห้าจุด เป็นจุดที่ยากที่สุด”
ลู่เจิงนั่งบนเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะบนโต๊ะ “พูดรายละเอียดมา”
เฉิงเยี่ยนชิวชี้ไปยังจุดสีแดงจุดแรก “จุดที่หนึ่ง ทะเลใต้ เรือเสบียง ‘ดาวแดง’ ที่สูญหายไปในทศวรรษที่ห้าสิบ บนเรือมีทหารเรือสิบสองนาย ความลึกน้ำเกินหกสิบเมตร ต้องใช้อุปกรณ์ดำน้ำลึก”
ชี้จุดที่สอง “จุดที่สอง ทิเบต ธารน้ำแข็งบนภูเขาหิมะแห่งหนึ่ง ทหารยามคนหนึ่งที่หายตัวไปหลังจากออกลาดตระเวนตามลำพัง ชื่อหลิวปิง สภาพธารน้ำแข็งซับซ้อน ต้องรอช่วงเวลาที่สภาพอากาศเปิด”
จุดที่สาม “จุดที่สาม ป่าดึกดำบรรพ์ต้าซิงอานหลิง ทหารป่าไม้สองนายในทศวรรษที่หกสิบ หายตัวไปในเหตุไฟไหม้ป่าครั้งหนึ่ง พื้นที่กว้างใหญ่มาก หลังจากพืชพรรณฟื้นตัว สภาพภูมิประเทศเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง”
จุดที่สี่ “จุดที่สี่ ใต้แม่น้ำฮวงโหสายเก่า อุโมงค์ดินสมัยสงครามต่อต้านญี่ปุ่น ถูกโคลนทรายกลบทับ ต้องใช้อุปกรณ์ขุด”