สุดสัปดาห์ เสิ่นเป่ยชวนพาถังเปาไปซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้อของ
ยาสีฟันที่บ้านหมดแล้ว น้ำยาซักผ้าก็ใกล้จะหมด ถังเปาอยากตามไปด้วย บอกว่าจะเลือกโยเกิร์ตเอง
“คราวที่แล้วรสสตรอว์เบอร์รีหมดแล้วหนูจะไปดูว่ามีรสใหม่ไหม”
เสิ่นเป่ยชวนจูงมือเธอเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ต แล้วหยิบรถเข็น
ถังเปานั่งอยู่ในรถเข็น ขายื่นออกมาจากช่องแกว่งไปมา ระหว่างเดินก็ออกคำสั่ง “ป๊านี่ นั่น แล้วก็นั่น”
เสิ่นเป่ยชวนหยิบตามนั้นทุกอย่าง
เดินมาถึงโซนขนม ถังเปาลังเลอยู่นานจนในที่สุดก็เลือกสาหร่ายหนึ่งห่อกับบิสกิตหนึ่งห่อ กำลังจะวางลงในรถเข็น เสิ่นเป่ยชวนก็รู้สึกถึงสายตาหนึ่ง
มีคนมองพวกเขาอยู่
เขาเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ
ผู้หญิงอายุสักสี่สิบต้น ๆ ยืนอยู่ปลายชั้นวางสินค้าอีกด้าน กำลังจ้องมองมือถังเปา
เสิ่นเป่ยชวนระวังตัวขึ้น เขาแอบสังเกตผู้หญิงคนนั้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง ฝ่ายนั้นแต่งตัวเรียบง่าย สะพายกระเป๋าผ้า ดูเหมือนคนมีการศึกษา แต่สายตาเธอจดจ่อเกินไป เหมือนไม่ได้แค่มองผ่าน ๆ
ผู้หญิงคนนั้นลังเลสักครู่ แล้วก็เดินเข้ามาใกล้
“สวัสดีค่ะ” เธอเริ่มก่อน รอยยิ้มหยิบยิบ “ขอโทษจริง ๆ ขออนุญาตรบกวนสักครู่”
เสิ่นเป่ยชวนขยับตัวป้องถังเปาไปข้างหลังโดยอัตโนมัติ “มีอะไร”
ผู้หญิงคนนั้นมองเขา แล้วมองถังเปา ลดเสียงลง “คุณคะ ดิฉันทำงานสายสื่อค่ะ แต่วันนี้ไม่ได้มาทำงานนะ ไม่ได้มาจริง ๆ แค่จะถามว่า…”
สายตาเธอตกลงบนมือขวาของถังเปาอีกครั้ง
“ลูกสาวคุณคือเด็กน้อยในสารคดีวาดรูปคนนั้นหรือเปล่าคะ”
สีหน้าของเสิ่นเป่ยชวนไม่เปลี่ยน แต่หัวไหล่เกร็งขึ้น