บ่ายวันอาทิตย์ ถังเปาได้วิดีโอคอลกับอัน
ตอนนี้อันเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่โรงเรียนศิลปะเฉพาะทาง และเรียนวาดรูปได้เก่งมาก เธอมีความมั่นใจมากกว่าตอนประถมมาก พูดจาได้อย่างมีชีวิตชีวา
“ถังเปา! รีบดูสิ!” อันหันกล้องโทรศัพท์ไปที่กำแพง “ช่วงนี้ฉันกำลังวาดชุดงานชิ้นใหญ่อยู่!”
ถังเปาเหล่มองดูจอ
มีภาพวาดหลายภาพติดอยู่บนกำแพง สไตล์ไม่เหมือนกับที่อันเคยวาดก่อนหน้านี้ ไม่ใช่การ์ตูนสาวสีสันสดใสอีกต่อไป แต่เป็นโทนสีเข้ม เงียบสงบ และมีความรู้สึกหนักหน่วง
ภาพแรกเป็นหญิงชรายืนอยู่หน้าประตูบ้าน มือจับกรอบประตู ดวงตามองไปยังถนนที่อยู่ไกลออกไป
ภาพที่สองเป็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะ เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามว่างเปล่า บนโต๊ะมีชุดข้าวสองชุด
ภาพที่สามเป็นเด็กคนหนึ่งนอนคว่ำอยู่ที่ขอบหน้าต่าง มองออกไปนอกหน้าต่างซึ่งเป็นถนนที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
“ชุดภาพนี้ชื่ออะไร?” ถังเปาถาม
“การรอคอย” เสียงของอันตื่นเต้นและตื่นเต้นเล็กน้อย “ฉันวาดคนในยุคต่างๆ ที่มีสถานะต่างกันกำลังรอ มีคนรอลูกชาย มีคนรอสามี มีคนรอพ่อ”
ถังเปามองดูภาพวาดเหล่านั้น แล้วรู้สึกจุกที่หัวใจทันที
“แรงบันดาลใจมาจากไหน?” เธอถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว