วันรำลึกวีรชน
ฟ้ายังไม่ทันสางดี เสิ่นเป่ยชวนก็มาถึงที่หมายแล้ว ลานกว้างถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย ที่นั่งหนึ่งร้อยยี่สิบตำแหน่งเรียงรายเป็นระเบียบ แต่ละตำแหน่งรอคอยโลงศพที่คลุมด้วยธงชาติหนึ่งโลง
กรมทหารกองเกียรติยศมาประจำการตั้งแต่เช้าตรู่ เครื่องแบบเต็มยศสะอาดตา ปืนยาวขัดเงาวาวับ ยืนตรงเป็นเส้นตรงราวกับเสาหลัก
วงดุริยางค์ทหารกำลังเทียบเสียง เสียงแตรทุ้มต่ำดังขึ้นเป็นครั้งคราวแล้วก็เงียบลง
เสิ่นเป่ยชวนสวมเครื่องแบบเต็มยศ เหรียญตราทุกเหรียญติดอยู่บนอก เขายืนอยู่ด้านข้างลานกว้าง มองดูทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมเข้าที่เข้าทาง หัวใจเต้นแรง
ลู่เจิงเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้าง ๆ “ตื่นเต้นเหรอ”
“ไม่ใช่ตื่นเต้น รู้สึกว่ามันยังไม่พอ”
“หมายความว่าไง”
“ต่อให้มีพิธีใหญ่แค่ไหนก็ไม่พอ แปดสิบปีแล้ว”
ลู่เจิงไม่ตอบอะไร ได้แต่ตบไหล่เขาเบา ๆ
แปดโมงครึ่ง ตัวแทนครอบครัวเริ่มเข้าสู่พิธี
ลูกหลานกว่าหกสิบคนเดินทางมาจากทั่วทุกสารทิศ บ้างเป็นคนแก่ผมหงอกเดินค้ำไม้เท้า บ้างเป็นชายวัยกลางคน บ้างเป็นหนุ่มสาว พวกเขาถูกนำไปนั่งที่แถวหน้า