กลับจากกุ้ยโจวในคืนนั้น เสิ่นเป่ยชวนไม่ได้กลับบ้าน
เขานั่งอยู่ในออฟฟิศทั้งคืน เขียนรายงานยาวหกหน้า
ใกล้รุ่งสางเฉิงเยี่ยนชิวมาทำงาน เห็นไฟในออฟฟิศเขายังสว่างอยู่ ผลักประตูเข้าไป เสิ่นเป่ยชวนนั่งอยู่หน้าโต๊ะ บนโต๊ะมีกระดาษที่เขียนเต็มไปด้วยตัวหนังสือ ที่เขี่ยบุหรี่มีก้นบุหรี่ห้าหกอัน
เฉิงเยี่ยนชิวขมวดคิ้ว: "เธอไม่ได้นอนทั้งคืนหรือ?"
"นอนไม่หลับ" เสิ่นเป่ยชวนผลักรายงานไปให้ "ดูสิ"
เฉิงเยี่ยนชิวยกขึ้นอ่านตั้งแต่ต้น พออ่านถึงหน้าที่สองเธอก็เงียบ พออ่านถึงหน้าที่สี่สีหน้าเธอเปลี่ยนไป อ่านจนถึงหน้าสุดท้ายเธอวางรายงานลง มองเสิ่นเป่ยชวน
"เธอเขียนแรงไปนะ"
เสิ่นเป่ยชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้: "ประโยคไหน?"
"'เราสี่ปีตามหาวีรชนผู้พลีชีพได้สามร้อยกว่าคน แต่ญาติที่ยังมีชีวิตอยู่ของพวกเขา บางคนทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย นี่ไม่ใช่สิ่งที่ประเทศควรเป็น' เธอแน่ใจว่าจะส่งขึ้นไปงั้นหรือ? ประโยคนี้..."
"ยังไง? พูดไม่ได้หรือ?"
"ไม่ได้พูดไม่ได้ แต่พูดไปแล้วจะทำให้คนโกรธ"
"โกรธใคร?"
เฉิงเยี่ยนชิวไม่ตอบ
เสิ่นเป่ยชวนลุกขึ้นเปิดหน้าต่าง อากาศเย็นในยามเช้าพัดเข้ามา เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ