อุณหภูมิยามค่ำคืนค่อย ๆ ลดลง พวกเขาบุกเข้าไปหลายห้องติดกัน แต่ไม่พบเงาของชาวเมืองดั้งเดิมเลย หลังจากตระหนักว่าพลังของทั้งสองฝ่ายต่างกันแค่ไหน พวกมันก็พากันหลบซ่อน
ทั้งสามค้นตึกหลังหนึ่งจนทั่ว และพบชาวเมืองดั้งเดิมเพียงไม่กี่คน จึงรีบลงไปรวมตัวกันชั้นล่าง
หลี่เฉิงจื่อเปิดแผนที่ในนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูอย่างละเอียด จะมีพวกหลุมหลบภัยใต้ดินอะไรทำนองนั้นไหมนะ?
จางซานลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “มีแน่นอน แต่คงไม่มากและไม่ใหญ่เท่าไร ตั้งแต่เริ่มการคัดเลือก ฉันก็สำรวจพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองนี้แล้ว”
“แต่คืนนี้เราไปดูก่อนได้”
ทั้งสามตามจางซานไปยังหลุมหลบภัยใต้ดินหมายเลข 1 ห้องใต้ดินเก็บความร้อนได้ดี อุ่นข้างนอกมาก กลิ่นหอมเข้มข้นหลายชนิดปะปนกันอบอวลไปทั่วทางเดิน
มีเสียงตะโกนมาจากข้างในว่า “ออกแรงหน่อย! ออกแรงอีก! เบ่งอีกนิดเดียว ใกล้ออกมาแล้ว!”
ชาวเมืองดั้งเดิมคนหนึ่งกำลังนอนคว่ำอยู่บนเตียงไม้ ด้านหลังมีรังไหมกำลังฟักตัว เสียงแควกดังขึ้น รังไหมปริเป็นรอยแยกเล็ก ๆ ตามมาด้วยกลิ่นหอมฟุ้ง
กลิ่นนี้ทำให้เธอรู้สึกสงบอย่างยิ่ง สัญชาตญาณบอกว่าไม่อยากเข้าไปรบกวน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำร้ายทารกแรกเกิดคนนั้น
ทารกตัวเล็กยับย่นสีชมพูขาวโผล่หัวกับแขนออกมาจากรังไหม ดวงตายังไม่ทันลืม ก็ใช้มือดึงรังไหมที่ห่อหุ้มตัวเองออกทีละน้อยอย่างชำนาญ แล้วกินเข้าไป
เมื่อกินทั้งเปลือกรังไหมและสิ่งที่อยู่ข้างในจนหมด ทารกก็โตเป็นเด็กอายุราว 3 ขวบแล้ว
ผิวสะอาดสะอ้าน หน้าตางดงามราวเอลฟ์ รอยยิ้มเหมือนนางฟ้า คลานไปหาแม่เพื่อให้อุ้ม~
ตั้งแต่ต้นจนจบ หลี่เฉิงจื่อกับพวกยืนเฝ้าข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ ประหนึ่งเพื่อนของหญิงคลอดลูก คอยอยู่เป็นเพื่อนและรอคอย ส่วนชาวเมืองดั้งเดิมก็ไม่ได้ทำอะไรหลังพบพวกเธอ