เธอรู้สึกว่าร่างกายยังไม่ทันออกมาข้างนอกก็หนาวเสียแล้ว ที่นี่คนเยอะเกินไป เบียดเสียดกันจนทั้งอากาศอุ่นขึ้น
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือเปล่า เธอรู้สึกว่าตรงทางเข้าซึ่งตอนมาถึงไม่มีใครเฝ้าอยู่ ตอนนี้กลับมีชาวพื้นถิ่นกลุ่มหนึ่งคอยชะเง้อมอง คล้ายกำลังรอใครสักคน แต่ละคนล้วนเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ แข็งแรงกำยำ และยังมีจำนวนมากด้วย
เธอไม่เสียเวลาอีก อ้อมไปด้านหลังแผงขายของ แล้วค่อย ๆ เคลื่อนตัวชิดกำแพง ลมหายใจพลอยช้าลงโดยไม่รู้ตัว
ชาวพื้นถิ่นทุกสิบคนโดยเฉลี่ยจะมีผู้เอาชีวิตรอดอยู่หนึ่งคน กำลังแลกสิ่งของกับไอเทมอย่างตื่นเต้น
ยังมีคนโง่ที่พอเจ้าของแผงปฏิเสธไม่ยอมแลกเฟอร์นิเจอร์ธรรมดาด้วย ก็คิดจะปล้นเอาเสียเลย
ไม่ต้องคิดแล้ว การต่อสู้ครั้งนี้เริ่มขึ้นด้วยเสียงปืนนัดแรก
ชาวพื้นถิ่นสามถึงห้าคนเข้าควบคุมตัวผู้เอาชีวิตรอดที่คิดปล้นของอย่างรวดเร็ว แล้วกดเขาลงกับพื้น
“ปล่อยฉัน! ปล่อยนะ! ร้อนมาก ร้อนเหลือเกิน ฉันเอาของคืนให้ก็ได้ ใช่ไหมล่ะ~”
ผู้เอาชีวิตรอดรอบข้างบางคนทนดูไม่ไหว จึงก้าวเข้าไปช่วย คิดว่ามนุษย์ก็ควรช่วยมนุษย์ด้วยกัน
หลี่เฉิงจื่อหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
จริง ๆ เลย! ถ้าคนเราสมองทึบ ต่อให้กินยาก็รักษาไม่หาย ตอนนี้ใช่เวลามาพูดเรื่องน้ำใจหรือไง?
ฉึก! เสียงเนื้อถูกกรีดดังขึ้น ผู้เอาชีวิตรอดที่ตายเป็นคนแรกคือคนที่คิดเข้าไปช่วย มือของเขาจับแขนชาวพื้นถิ่นไว้ ความร้อนระอุที่สัมผัสได้ทำให้เขาหน้าถอดสี รีบหันหลังหนี แต่ถูกเคียวฟันคอจนขาด
กลิ่นเลือดแผ่กระจาย ชาวพื้นถิ่นทั่วทั้งตลาดใหญ่พลันเดือดพล่าน
“โอ้! โอ้! โอ้! เปิด~ตลาด~แล้ว~ เปิด~ตลาด~แล้ว~”
ปากของชาวพื้นถิ่นอ้ากว้างขึ้นเรื่อย ๆ ฟันแน่นขนัดเต็มทั้งช่องปาก ก่อนจะกลืนร่างมนุษย์เข้าไปทั้งตัว ตั้งแต่หัวจรดเท้า