เบื้องหน้าหลี่เฉิงจื่อไม่มีซอมบี้เหลืออยู่แล้ว เธอเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย พยายามไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็นว่าร่างกายเธอขยับคล่องแคล่วแค่ไหน
หากไม่มีชุดป้องกัน ต้องใช้ถั่วลันเตา 7 เม็ดถึงจะฆ่าซอมบี้ได้ แต่ถ้ามีชุดป้องกัน ต้องใช้ 14 เม็ดถึงจะฆ่าซอมบี้ได้
ซอมบี้เดินได้แค่ตามเส้นทางเดิมของมัน ขยับออกด้านข้างหรือถอยหลังไม่ได้
นี่คือประสบการณ์ที่สรุปได้จากชาติก่อน
เมื่อไม่มีอะไรบังแล้ว ถั่วลันเตาเม็ดแรกก็ยิงเข้าใส่ตัวเธอ ไม่เจ็บสักนิด เธอมาถึงตรงหน้าพืชต้นแรกพอดี นั่นคือกับระเบิดมันฝรั่ง
เธอหยิบก้อนหิมะจากมิติส่วนตัว โยนใส่มัน
ปัง! กับระเบิดมันฝรั่งระเบิด กลิ่นมันฝรั่งอบหอมกรุ่นฟุ้งกระจาย
ซอมบี้รอบข้างเบิกตากว้าง ให้ตายสิ เล่นแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?
พวกมันควบคุมความเร็วร่างกาย พยายามฝืนกฎ รอให้หลี่เฉิงจื่อสรุปประสบการณ์ให้ฟัง
เดินต่อไปก็เจอกำแพงวอลนัต เธอบังคับแขน ค่อย ๆ พลิกวอลนัตตรงหน้าให้กลับด้าน จากนั้นก็เตะมันสุดแรง
“สนุกจัง~ สนุกจัง~” เจ้าซอมบี้โบว์ลิงวอลนัตหัวเราะประหลาด ๆ แล้วพุ่งออกไป ดอกทานตะวันกับต้นยิงถั่วลันเตาที่อยู่ข้างหน้าถูกมันบดแบน
พืชที่ถูกบดแบนแสงหม่นลง สว่างวาบแล้วดับวูบเป็นจังหวะราวกับกำลังหายใจ
จำไว้ นี่เป็นแค่การหายไปชั่วคราว ประมาณ 5 วินาทีพวกมันก็จะฟื้นคืนชีพ และใน 3 วินาทีแรกหลังฟื้น จะโจมตีอย่างรวดเร็ว
เธอเลิกซ่อนสภาพร่างกายที่แท้จริง แล้ววิ่งเต็มฝีเท้าผ่านฟาร์ม! มุ่งเข้ากระท่อมไม้ด้านหน้า
พวกซอมบี้ผู้รอดชีวิตที่ตามหลังมา เพิ่งคิดว่าตัวเองเรียนรู้ได้แล้ว ก็พบว่าที่เรียนมานั้นผิดหมด
เป็นซอมบี้เหมือนกันแท้ ๆ ทำไมเธอถึงเก่งขนาดนั้น แต่พวกมันกลับควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้เลย?