เห็ดรัตติกาลต้องอาศัยความสามารถในการรักษาของเห็ดหิมะสีขาว เพื่อควบคุมความเสียหายจากแมกมามีชีวิตอันบ้าคลั่งในร่างกาย และยืดอายุขัย
เห็ดหิมะสีขาวต้องอาศัยความร้อนที่เห็ดรัตติกาลแผ่ออกมาเพื่อดำรงชีวิตและแพร่พันธุ์
จะพูดว่าด้านบนของเมืองนี้มีดวงอาทิตย์ก็ไม่ถูกนัก เพราะสิ่งที่เมืองนี้มีคือดวงจันทร์สะท้อนแสง
มันส่องสว่างได้ แต่ไม่อาจแผ่ความร้อน
ไออุ่นเพียงน้อยนิดนั้นยังไม่ทันถึงพื้นก็ถูกเจือจางจนหมด
พวกมันต่างเกื้อหนุนและข่มกันเอง
เหลืออีกห้าเมตรก็จะถึงแล้ว กุญแจในมือเลซีเริ่มอุ่นขึ้นจากการกำแน่น หัวใจของเขาก็ร้อนรนอย่างยิ่ง
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ระยะห้าเมตร หญ้าหางแมวในบ้านนิรภัยก็ยืดตัวบิดขี้เกียจอยู่ในรังแมว หางแกว่งไหวอย่างคล่องแคล่ว~ เข็มธูปฤาษีแหลมราวกับหนามพุ่งออกไปทีละดอก
กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่างเลซี ราวกับระเบิดที่ถูกดึงสลักออก
ตูม! ร่างระเบิดกระจายเป็นชิ้น ๆ
ไป๋เจินกับกู่เยว่ที่อยู่ด้านหลังเห็นเหตุการณ์แล้วก็หันหลังวิ่งหนีทันที
ทั้งคู่ตัดสินใจเงียบ ๆ ในใจว่า ต่อไปจะอยู่ให้ห่างจากบ้านนิรภัยของผู้รอดชีวิตเข้าไว้
คนโหดมีเยอะจริง ๆ
คราวนี้แดนเหนือชั้นเมฆพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เมฆแต่ละก้อนพาดินเริ่มถล่มลงมา
มันไหลลงไปราวกับทรายดูด ปะปนด้วยบ้านนิรภัย เศษซากบ้าน ดิน ต้นไม้ และอุปกรณ์ต่าง ๆ
หลี่เฉิงจื่อกับจางซานต่างถือมุ้งตาข่ายสีขาวไว้คนละสิบกว่าผืน สายตากวาดหาบ้านนิรภัยของตัวเองท่ามกลางข้าวของมากมายที่ร่วงลงมา
จางซานพบบ้านนิรภัยของตัวเองก่อน แล้วพุ่งตัวไปทันที
ต่อให้ตาย เขาก็ต้องตายไปพร้อมกับกล่องของเขา
ข้าวของที่ตกลงมาจะถูกตาข่ายดีดขึ้นเบา ๆ เพื่อลดแรงกระแทกส่วนใหญ่ ผืนตาข่ายถูกเผาจนเป็นรู แต่ก็จะหลอมตัวปิดรูอย่างรวดเร็ว หลังทำซ้ำหลายครั้ง ผืนตาข่ายก็ไม่อาจหลอมปิดได้อีก บ้านนิรภัยจึงตกถึงพื้นอย่างปลอดภัย