หลี่เฉิงจื่อตามซีซีเป่ยเป่ยเข้าไปในครัว «ฉันอยากถามว่าที่นี่มีวัตถุดิบอะไรบ้าง หรือมีอุปกรณ์ทำครัวอะไรที่ใช้ได้บ้าง»
ซีซีเป่ยเป่ยเกาหัว «อุปกรณ์ทำครัวมีครบเลย แต่ถ้าเป็นวัตถุดิบก็เหลือแค่ช็อกโกแลต ตีนไก่ แล้วก็เครื่องปรุงนิดหน่อย»
«พอแล้ว แต่ฉันต้องขอให้คุณช่วย ต้มตีนไก่ให้สุกแล้วเลาะกระดูกออก จากนั้นเอาเครื่องปรุงทั้งหมดที่มีออกมา»
«แล้วก็ละลายช็อกโกแลตด้วย ฉันจะนวดแป้งแล้วอบเค้ก»
ทั้งสองลงมืออย่างรวดเร็ว เตรียมวัตถุดิบ นวดแป้ง ทำครีม อบขนมปัง ล้างผลไม้ แล้วจัดจาน
สองชั่วโมงผ่านไปอย่างวุ่นวาย ทั้งคู่ทำจานผลไม้เบอร์รีรวม เค้กช็อกโกแลตบลูเบอร์รีสีฟ้าจากแอนโทไซยานิน ชาดำแอปเปิลส้มร้อนแก้วใหญ่ และตีนไก่ไร้กระดูกคลุกเปรี้ยวเผ็ดกะละมังโต
ยังมีข้าวโพดย่างเนยกับแครอตย่างอีกด้วย
เมื่อมองโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหาร หลี่เฉิงจื่อก็รู้สึกภูมิใจในผลงานของตัวเองอย่างยิ่ง
ส่วนซีซีเป่ยเป่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็ประโคมคำชมไม่หยุด
ตอนนี้เธอไม่เหลือเค้าความแก่ชราเหมือนตอนพบกันครั้งแรกอีกแล้ว เส้นผมสีม่วงพลิ้วไสว ดวงตาแวววาวชุ่มน้ำราวกับลูกกวาง ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับเอ่ยคำชมไม่ขาดปาก
«ดีจังเลย อากาศก็แจ่มใสแล้ว คุณเอาอาหารพวกนี้ไปพบเพื่อนได้แล้ว»
«ใช่ ฉันต้องรีบไปแล้ว ไม่งั้นจะไม่ทันเวลา ขอบคุณนะ ของขวัญชิ้นนี้รับไว้ด้วย» การ์ดสมองสีชมพูหนึ่งใบกับตะกร้าใบเล็ก ภายในบรรจุยาที่แม่มดปรุงขึ้นหลายขวด
（ข้อมูลสิ่งของ: ยาสมานแผล รักษาบาดแผลภายนอกได้ทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็นแผลไฟไหม้ แผลจากดาบ หรือแผลจากความเย็นจัด แค่ทาเบา ๆ ก็หาย）
ช่างตรงสายงานเสียจริง เหมาะกับหลี่เฉิงจื่อมาก
มีทั้งหมดห้าขวด เธอโยนเข้าไปในมิติส่วนตัว แล้วหยิบการ์ดไปเสียบไว้ที่ตู้ขายของข้างบ้าน