พวกเจียงเจียงที่อยู่ด้านหลังก็ทยอยเข้ามาที่นี่เช่นกัน มีบางตัวที่ตะกละ เห็นบลูเบอร์รี่แล้วก็เด็ดลูกหนึ่งยัดเข้าปาก “โอ้ บลูเบอร์รี่ลูกจิ๋วนี่ รสชาติเข้มข้นดีจริง”
จากนั้นก็เด็ดลงมาอีกกำใหญ่ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าบลูเบอร์รี่รอบตัวลืมตาขึ้นแล้ว เมฆดำวงหนึ่งก่อตัวเหนือหัว ยิ่งนานก็ยิ่งดำและต่ำลงเรื่อย ๆ
สายฟ้าฟาดลงมาจากในเมฆ พุ่งตรงผ่าหัวผู้รอดชีวิตคนนั้น
ควันพวยพุ่งออกจากทวารทั้งเจ็ด มือเท้ากระตุกเกร็ง
ผู้รอดชีวิตที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ ชักมือมารที่กำลังจะเอื้อมไปแตะบลูเบอร์รี่กลับมา
นี่มันต่างอะไรกับการเคี้ยวสายไฟอยู่ในปาก
อยากกินก็อยากกินอยู่หรอก
ข่าวเรื่องกินผลไม้แล้วถูกฟ้าผ่าบนเส้นทางนี้แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ทว่าจำนวนคนกลับไม่ได้ลดลง กลับเพิ่มขึ้นเสียด้วยซ้ำ เพราะผู้รอดชีวิตทุกคนเชื่อมั่นว่า สถานที่อันตรายถึงตายย่อมมีทรัพย์สมบัติมหาศาล
เบาะแสของภารกิจต้องอยู่ที่นี่แน่
ผ่านไปพักหนึ่ง กลิ่นเนื้อย่างก็ลอยตลบอบอวลไปทั่วท้องฟ้า พร้อมกับควันดำที่พวยพุ่งเป็นสาย
ตอนนั้นหลี่เฉิงจื่อเก็บผลไม้เสร็จแล้ว และวิ่งไปถึงเส้นทางที่สอง ที่นี่เต็มไปด้วยต้นผลไม้นานาชนิด
ต้นแอปเปิล ต้นส้ม
เคยได้ยินเรื่องปืนครกแอปเปิล เครื่องยิงส้ม ปืนฉีดน้ำแรงดันสูงมะนาวไหม? เธอเคยเห็นมาแล้ว และตอนนี้พวกมันกำลังยิงโจมตีเธออยู่
ผลไม้กระแทกร่างจนเป็นหลุม ส่วนละอองที่พ่นออกมาก็กัดกร่อนผิวหนังเป็นบริเวณกว้าง
แขนขาของเจียงเจียงแทบไม่เหลือครบชุดแล้ว ชุดที่สวมอยู่ก็หมดสภาพไปตั้งแต่ตอนออกมาจากเส้นทางแรก
ครึ่งชั่วโมง เธอถือว่าเร็วมากแล้ว
เปลี่ยนเป็นชุดกีฬาและรองเท้ากีฬา แล้ววิ่งฝ่ากลางสนามรบอย่างรวดเร็ว เลือกเก็บเฉพาะแอปเปิล มะนาว และส้มที่มีรอยช้ำน้อย