เผยเช่าจวินกินข้าวคำใหญ่ อารมณ์ในใจก็ทั้งเปรี้ยวทั้งเค็มคละเคล้ากันไปหมด เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้เขารู้สึกสะเทือนใจไม่น้อย
ตอนกลางวันเขาและน้องชายสองขี่จักรยานออกลาดตระเวนด้วยกัน โดยหวังว่าจะลาดตระเวนได้พื้นที่กว้างขึ้นทุกวัน แต่เมื่อมาถึงตลาดแห่งหนึ่ง ก็พบหญิงชราคนหนึ่งนั่งร้องไห้อยู่ ตรงหน้ามีตะกร้าเปล่าวางไว้ เห็นได้ชัดว่ามาตั้งแผงขายของที่นี่ พ่อค้าแม่ค้าข้างๆ กำลังปลอบโยนอยู่
"คุณพี่เอ๋ย อย่าร้องเลย ร้องไห้ไปเดี๋ยวก็ไม่สบายเปล่าๆ เงินหายก็หาใหม่ได้ จะมาตายเอาดาบหน้าเพราะเงินแค่นี้ไม่ได้นะ"
หญิงชรามือสั่นเทา ในมือมีเงินทอนไม่ถึงหนึ่งหยวน รายได้ทั้งวันหายวับไปแบบนี้ ใครมาเจอก็ต้องโมโหเป็นธรรมดา
เผยเช่าจวินเข็นรถเข้าไปหา เมื่อเจอเรื่องแบบนี้เขาไม่มีทางไม่ถาม นั่งยองๆ ลงถามว่า "คุณป้า เกิดอะไรขึ้นหรือครับ มีอะไรให้ผมช่วยได้บ้าง"
หญิงชราเงยหน้าขึ้น เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า จึงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา
"พ่อหนุ่ม ขอบใจนะที่หวังดี แต่ว่าเรื่องนี้เจ้าช่วยไม่ได้หรอก"
ยังดีที่มีแม่ค้าข้างๆ ใจบุญอธิบายให้ฟัง "สหายเอ๋ย พี่ผู้หญิงคนนี้หิ้วไข่สองตะกร้ามาตั้งแผงขายตั้งแต่เช้า ขายได้ทั้งวันประมาณสิบกว่าหยวน ตอนที่ขายล็อตสุดท้ายนั่นเอง พี่แกพบว่าผ้าเช็ดหน้าที่ห่อเงินอยู่ถูกคนเปิดออก เงินข้างในหายเข้ากลีบเมฆ ไม่รู้ว่าหายไปตอนไหน สิบหยวนสำหรับบ้านคนรวยก็ไม่เท่าไหร่ แต่สิบหยวนนี่คือค่าขนมครึ่งเดือนของบ้านคนธรรมดา จะบอกว่าไม่เจ็บใจก็เป็นไปไม่ได้"