จนเมื่อทั้งสองฝ่ายนัดแนะเวลาและสถานที่กันเสร็จเรียบร้อย เย่จื้อเหิงก็ขึ้นขี่จักรยานจากไปอีกครั้ง เย่จื้อฟางเองก็ดีใจที่พี่ชายสองได้รู้จักเพื่อนใหม่
ทอดตามองแผ่นหลังที่ห่างไกลออกไป จ้าวต้าซานเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ “ซุนเผิง เย่จื้อเหิงคนนี้ก็ไม่เห็นจะมีความสามารถอะไรสักหน่อย ทำไมนายถึงอยากคบเขาเป็นเพื่อน”
ซุนเผิงตบไหล่จ้าวต้าซานเบาๆ “ก็แค่เขากล้าลุกขึ้นมาจับโจรในฝูงชนนั่นแหละ คนแบบนี้ไม่ว่าจะมาจากไหนก็น่าคบหา นายคอยดูเถอะ คนดีแบบนี้ต่อไปจะต้องได้ดีเพราะความดีที่ทำไว้แน่”
ซุนเผิงจากไป ทิ้งให้จ้าวต้าซานยืนงงเป็นไก่ตาแตก แค่จับโจรก็ถือว่ามีความสามารถแล้วงั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นสองวันมานี้พวกเขาก็จับโจรได้เหมือนกัน ก็หมายความว่าพวกเขาจะได้ดีเพราะความดีที่ทำไว้ด้วยสิ
หารู้ไม่ว่า นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เย่จื้อเหิงยื่นมือเข้าช่วยเหลือโดยไม่หวังผล เพียงแต่นอกจากคนในสถานีตำรวจแล้ว ก็ไม่มีใครรู้รายละเอียดเรื่องของเขา
“พี่ชายสอง นึกไม่ถึงว่าพี่จะมีมนุษยสัมพันธ์ดีขนาดนี้ ขนาดหลี่จิ้งยังเป็นฝ่ายมาหาพี่ด้วยตัวเอง แล้วยังมีซุนเผิงคนนี้ก็อยากเป็นเพื่อนกับพี่อีก ดูท่าการให้พี่อยู่ที่กรุงปักกิ่งน่าจะเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วล่ะ” เย่จื้อฟางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก
เย่จื้อเหิงที่กำลังขี่จักรยานมองไปยังเส้นทางเบื้องหน้า ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะได้มาใช้ชีวิตอยู่ในกรุงปักกิ่ง ในตอนแรกนึกว่าตนเองจะปรับตัวไม่ได้ แต่ความจริงแล้วมันดีกว่าที่คิดไว้มาก อย่างน้อยก็ทำให้เขาและน้องสาวหาเงินได้