คนที่มาข้างนอกไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเย่จื้อเหิงนั่นเอง เขาไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นในบ้านซื่อเหอย่วน
ทว่าเขาก็ฟังออกว่าเสียงที่ดังมาจากข้างในเป็นของเฉินตงผิง
"เฉินตงผิง ฉันเอง เปิดประตูหน่อย ฉันเอาตู้ซักผ้ามาส่งให้เสี่ยวฟางแล้ว"
เฉินตงผิงรีบเปิดกลอนประตู เห็นรถสามล้อที่จอดอยู่ด้านนอกกับตู้ซักผ้าที่อยู่บนรถก็ดีอกดีใจยิ่ง พูดตามตรงเขาเองก็ไม่ชอบซักผ้าด้วยมือเท่าไร แต่พี่สาวบอกแล้วว่าต่อไปให้เขาใช้ตู้ซักผ้าได้
"พี่ชายสอง มาผมช่วย ตอนเย็นกินข้าวมาหรือยังครับ" เฉินตงผิงถามขึ้นตามมารยาท
เย่จื้อเหิงหน้าตึงพลางพยักหน้า กินข้าวคนเดียวมันช่างไร้รสชาติสิ้นดี เขาคิดถึงวันที่สามคนได้นั่งกินข้าวด้วยกันยิ่งนัก
เย่จื้อฟางก็อยากเข้าไปช่วย แต่ไม่นานก็พบว่าตัวเองไม่มีส่วนช่วยอะไรเลย ทว่าพอรู้ว่าสายน้ำกับปลั๊กไฟอยู่ตรงไหน จึงคอยบอกให้พี่ชายสองกับเฉินตงผิงยกตู้ซักผ้าไปวางไว้ในห้องใกล้หน้าต่างที่มีทั้งน้ำและไฟ
พูดแล้วห้องนี้ดูเหมือนจะเป็นที่อาบน้ำ พื้นวางอ่างอาบน้ำไม้ใบใหญ่ไว้ใบหนึ่ง
"เสี่ยวฟาง เธอกับเฉินตงผิงย้ายมาอยู่ที่นี่แล้วคุ้นเคยไหม ถ้าไม่ชินก็ย้ายกลับไปได้นะ เดี๋ยวฉันไปพูดกับคุณปู่โจวให้ ท่านจะบังคับให้พวกเธออยู่ที่นี่ไม่ได้"
ตอนพูดประโยคนี้ เย่จื้อเหิงก็หันหลังให้คุณปู่โจวที่อยู่ข้างนอก เขาเองก็ไม่กล้าพูดต่อหน้าท่าน
เย่จื้อฟางกลับรู้สึกว่าที่นี่ดีทีเดียว ที่นอนกว้างขวาง ไม่มีใครรบกวน หลับทีเดียวก็ยันเช้า แถมยังมีคนทำอาหารให้สามมื้อ ไม่ต้องออกไปซื้อข้างนอกเองด้วยซ้ำ
"พี่ชายสอง ฉันกับเฉินตงผิงอยู่ที่นี่ดีมากเลยนะ ถ้าพี่ไม่มีอะไรทำก็ลองไปคุยกับพี่หลีดูสิ วันหยุดสุดสัปดาห์ไม่ยุ่งก็ชวนพี่หลีไปดูหนังบ้าง ระวังพี่หลีจะคิดว่าพี่ไม่ใส่ใจเขานะ"