อย่างรวดเร็ว คนงานกว่าร้อยคนในโรงงานรวมทั้งชายหญิงในออฟฟิศต่างมายืนกันเต็มลานโรงงาน เย่จื้อเหิงยืนอยู่กับตำรวจจากสถานีตำรวจสองนาย แต่เขาก็พอเดาออกว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
ในเมื่อพบรอยเท้าผู้ชายในห้องทำงานของฝ่ายการเงิน เจ้าของรอยเท้านั่นก็คือหัวขโมย
"ต่อไปผู้ที่ขานชื่อจะเดินออกมายืนเรียงแถว ข่งอู่, โจวฮุย..."
ไม่นานนัก ชายสิบคนก็ยืนเรียงแถวอยู่ตรงหน้านายตำรวจสามนาย ไม่มากไม่น้อยพอดี ตำรวจคนที่สอบถามอึ้งไปเล็กน้อย ทั้งสิบคนเป็นพวกผอม ๆ ดูแล้วน่าจะเป็นหัวขโมยตัวจริงของคดีนี้ได้
ชายหนุ่มที่ยืนแถวสุดท้ายก้มหน้าลง ไม่ยอมให้ใครสังเกตเห็น ขอแค่รอดพ้นตอนนี้ไปได้ ก็ไม่ต้องกลัวว่าตำรวจจะจับตัวได้
"พวกคุณแต่ละคนเล่าให้ฟังหน่อยว่าตอนเที่ยงวันนี้ ระหว่างเที่ยงตรงถึงสิบสองนาฬิกาครึ่ง อยู่ที่ไหน และทำอะไร มีใครเป็นพยานได้หรือไม่ว่าพวกคุณไม่ได้อยู่ที่ห้องทำงานของฝ่ายการเงิน" ตำรวจถามอย่างตรงไปตรงมา
คนเหล่านั้นไม่รู้ว่าเหตุใดตำรวจจึงถามพวกตนโดยเฉพาะ แต่ก็ตอบตามความจริงทีละคน
คำตอบตรงกันเป็นส่วนใหญ่ คือช่วงเที่ยงพวกเขาอยู่ที่โรงอาหารของโรงงานและมีเพื่อนร่วมงานเป็นพยาน คนที่เป็นพยานก็ยกมือขึ้นยืนยันว่าเรื่องราวเป็นจริงทุกประการ
ตำรวจพลิกดูทะเบียนรายชื่อที่ฝ่ายพัสดุให้มาอีกครั้ง ปรากฏว่าผู้ชายที่ใส่รองเท้าไซส์ 41 มีเพียงเท่านี้จริง ๆ และคงไม่มีใครตั้งใจใส่รองเท้าที่เล็กกว่าหรือใหญ่กว่าไซส์ตนเอง รองเท้านิรภัยพวกนี้โรงงานแจกให้ฟรีอยู่แล้ว