หลี่จิ้งคิดดูแล้วก็ว่าได้เหมือนกัน อย่างเลวร้ายที่สุดช่วงบ่ายก็โทรไปที่โรงงานของพี่ชายใหญ่ บอกเขาสักหน่อยว่าค่ำนี้จะไม่กลับไปกินข้าวที่บ้าน
ถึงแม้เธอกับเย่จื้อเหิงจะตกลงเป็นแฟนกันแล้ว แต่ถึงอย่างไรก็ยังไม่เคยพาเย่จื้อเหิงกลับบ้าน อย่างน้อยตอนนี้คนทางบ้านก็ยังไม่รู้ว่าเธอมีแฟนแล้ว
“งั้นก็ได้ ห้าโมงเย็นฉันไปรอเธอที่หน้าโรงงาน”
ระหว่างกินข้าว หลี่จิ้งก็ได้ยินเสียงซุบซิบของเพื่อนร่วมงานรอบข้าง แน่นอนว่าล้วนพูดถึงว่าหลี่จิ้งไปรู้จักตำรวจหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่แบบนี้ได้ยังไง และตำรวจสมัยนี้ล้วนมีตำแหน่งทางการ ซึ่งก็คืองานที่มั่นคง
ยังไงก็ดีกว่าพวกคนงานโรงงานอย่างพวกเขามากนัก
ตั้งแต่ไหนแต่ไรเย่จื้อเหิงทำกับข้าวเอง เขาพบว่ากับข้าวที่หลี่จิ้งทำก็อร่อยมากเหมือนกัน ดูท่าต่อไปหลังแต่งงานคงได้มีความสุข
อะไรที่เรียกว่ากินอย่างหิวโหย นั่นแหละเย่จื้อเหิงไม่ใช่แค่กินเร็ว แต่ยังกินกับข้าวและข้าวในกล่องข้าวอะลูมิเนียมจนเกลี้ยง ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว
ทุกวันนี้มาตรฐานการเลือกผู้ชายไม่ใช่ดูว่าอีกฝ่ายมีบ้าน มีรถหรือเปล่า แต่ดูว่ามีงานที่มั่นคงหรือไม่ จากนั้นก็ดูนิสัยใจคอ ความจริงรูปร่างหน้าตาก็ตามมาทีหลัง
และทั้งหมดนี้สำหรับหลี่จิ้ง เย่จื้อเหิงตรงตามเงื่อนไขทุกข้อ ที่เหลือก็คือค่อย ๆ ทำความรู้จักนิสัยของเขาผ่านการคบหา
เย่จื้อเหิงเองก็เพิ่งมีแฟนครั้งแรก ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร ยังไงซะแค่อยู่กับหลี่จิ้งก็รู้สึกสบายใจแล้ว แค่มองเธอกินข้าวก็เป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง