"น้องสาว ที่บ้านกำลังกินข้าวอยู่ใช่ไหม วันนี้ฉันทำมันฝรั่งตุ๋นกระดูกไก่มา เลยเอามาฝากพวกคุณหน่อย ต้องขอบคุณพวกคุณมากที่บอกว่าขายอะไรถึงจะได้เงิน เมื่อวานกับวันนี้ฉันได้เงินมาทั้งหมดยี่สิบกว่าหยวน ก็พวกอุปกรณ์เย็บปักถักร้อยนี่แหละขายไม่ค่อยดี ฉันเลยมาถามแทนพวกเธอว่า ยังมีอะไรที่พวกเราพอจะขายได้อีกไหม"
เกาอวี้เฟินพูดจบก็เอาถ้วยของตัวเองมาวางบนโต๊ะกินข้าวเลย
จริงๆ แล้วสำหรับเย่จื้อฟาง ก็มีหลายอย่างที่เอามาขายได้ เพียงแต่เงินเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ในสายตาของเย่จื้อฟางมันมาช้าเกินไป
"พี่เกา จริงๆ แล้วจะขายอะไรพวกพี่ไม่ต้องตายตัว อะไรขายดีก็ขายอันนั้น อย่างเช่น ฤดูใบไม้ผลิพายุทรายแรงก็ขายผ้าพันคอผู้หญิง ฤดูร้อนก็ขายหมวกกันแดดกับร่มกันแดด หน้าฝนก็ขายร่มกับเสื้อกันฝน ฤดูหนาวก็ขายผ้าพันคอ หมวก ถุงมือ ช่วงใกล้ตรุษจีนก็ขายกลอนคู่ ปลอกหมอน โคมไฟ อะไรพวกนี้ เปลี่ยนไปตามสถานการณ์ได้"
เย่จื้อฟางพูดทุกอย่างที่ตัวเองรู้ มันทำให้เกาอวี้เฟินตาลุกวาวขึ้นมาทันที บอกแล้วว่าน้องสาวมีการศึกษา แค่เอ่ยปากทีก็มีแต่วิธีหาเงินทั้งนั้น
"โอ๊ย น้องสาว เธอนี่มันเทพเจ้าแห่งโชคลาภของพวกเราเลย ต่อไปถ้าพวกเราหาเงินได้จะไม่ลืมเธอเด็ดขาด เอาล่ะ ไม่รบกวนพวกเธอกินข้าวแล้ว ถ้วยเดี๋ยวเอาไปให้ฉันที่ห้องซักล้างก็แล้วกัน"
เกาอวี้เฟินโบกมือแล้วเดินออกจากห้อง 306 ไป แถมยังมีน้ำใจปิดประตูให้อีกด้วย