เจ้าของร้านขายส่งดีใจมาก รีบเอ่ยปากว่า “น้องสาว เธอนี่มีสายตาจริง ๆ กางเกงขาถักขนแกะตัวละสี่หยวน ถ้าขายปลีกก็ตั้งราคาหกหยวนได้ กางเกงนอกเดครอนตัวละแปดหยวน เธอขาย 15 หยวนได้เลย กางเกงแบบนี้ใส่ได้หลายปีไม่มีปัญหา”
หญิงวัยกลางคนล้วงเอากางเกงที่ต้องการออกมาจากใต้กองสินค้า ครั้งนี้ใช้ถุงดำสองใบใส่แยกกัน
เย่จื้อฟางคิดเลขในใจ สี่หยวนบวกแปดหยวนเป็น 12 หยวน อย่างละสิบตัวก็ 120 หยวน ตอนนี้เงินในมือพี่ชายสองก็ยังพอมี งั้นให้พี่ชายสองจ่ายก่อนแล้วกัน
ถ้าตัวเองควักเงินจำนวนมากขนาดนี้ออกมาจริง ๆ ก็ต้องอธิบายให้เขาฟังอีกว่าเงินพวกนั้นมาจากไหน
“พี่ชายสอง รวม 120 หยวน”
เย่จื้อเหิงแม้จะเรียนจบแค่ระดับมัธยมต้น แต่ปกติทำงานใช้แรง ไม่ค่อยได้คิดคำนวณ ครู่หนึ่งเขายังนึกในใจว่าทั้งหมดเป็นเงินเท่าไหร่ ผลปรากฏว่าน้องสาวเป็นฝ่ายคำนวณได้ก่อน
“น้องสาว สมองเธอไวดีจริง เป็นคนค้าขายได้เลย”
เย่จื้อฟางหัวเราะร่า คิดเลขง่าย ๆ แค่นี้ยังคิดไม่ออก ก็เสียชาติเกิดแล้ว
จ่ายเงินมือหนึ่ง ส่งของมือหนึ่ง ไม่นานถุงสองใบก็ถูกยื่นใส่มือเย่จื้อเหิง
คราวนี้เย่จื้อฟางเดินนำหน้าไปก่อน ส่วนเย่จื้อเหิงที่หิ้วของสองมือเดินตามหลังน้องสาวมา ตอนนี้เย่จื้อเหิงรู้สึกว่าน้องสาวฉลาดขึ้นมาก
หลังจากน้องสาวฉลาดปราดเปรื่องขึ้นมากะทันหัน ก็เหมือนรู้เรื่องราวมากขึ้นเยอะ ขนาดตัวเขาเองยังสู้ไม่ได้ เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่คนตรงหน้าเป็นน้องสาวของเขาจริง ๆ ถ้างั้นเชื่อฟังน้องสาวก็ไม่มีทางผิด