ทันทีที่ได้ภาพถ่าย เผยเช่าจวินก็มุ่งหน้ามาที่ร้านเสื้อผ้าเสี่ยวฟาง
ในตอนนั้น เย่จื้อฟางยังสวมชุดเดิมจากเมื่อวาน เพราะเมื่อวานตอนเที่ยงใส่ได้แค่ครู่เดียวก็ถอดออก จึงไม่จำเป็นต้องซัก
"สหายเย่ รูปผมไปล้างมาแล้ว เราไปสำนักทะเบียนกันเลยนะครับ"
เย่จื้อฟางสังเกตว่าวันนี้สหายเผยดูอารมณ์ไม่ค่อยดี หรือว่าจะเสียดายที่ต้องแต่งงานกับเธอ? แต่ต่อให้เสียดายก็สายไปแล้ว
ขณะที่เย่จื้อฟางคิดว่าพวกเขาจะนั่งรถเมล์ไปด้วยกัน เผยเช่าจวินกลับก้าวขาขึ้นคร่อมจักรยานเสือภูเขาคันเก่งของตัวเอง หันมาพูดว่า "ขึ้นรถสิ สำนักทะเบียนอยู่ไม่ไกลจากนี้ ผมปั่นจักรยานพาเธอไป"
เย่จื้อฟางคิดว่าก็ได้เหมือนกัน จึงจับโครงรถแล้วกระโดดขึ้นนั่งด้านหลัง
เพราะตำแหน่งที่นั่งทำให้เย่จื้อฟางมองไม่เห็นใบหน้าของเผยเช่าจวิน เผยเช่าจวินรู้ว่าคนขึ้นมาแล้ว แต่มือของสหายเย่ไม่ยอมจับเขาเลย นี่เธอรังเกียจเขาขนาดนั้นเชียวหรือ!
"สหายเย่ ถนนไม่เรียบ จับให้ดีก่อน ผมถึงจะปั่นได้"
เย่จื้อฟางมองมือตัวเอง กว่าจะตัดสินใจจับเอวของเผยเช่าจวินอย่างระมัดระวัง ยังไม่กล้ากำเครื่องแบบทหารของเขาแรง เผื่อทำให้เครื่องแบบยับย่นขึ้นมาคงไม่ดี
ในที่สุดเผยเช่าจวินก็ปั่นจักรยานออกไป ทำให้เย่จื้อฟางที่นั่งด้านหลังนึกถึงเรื่องราวหลังจากมาถึงกรุงปักกิ่งใหม่ๆ ทุกวันก็เป็นพี่ชายสองที่ปั่นจักรยานพาเธอไปตลาดขายส่งเสื้อผ้า ช่วงเวลานั้นแม้จะสั้นแต่ก็เต็มไปด้วยความสุข