ลุงหลี่ปั่นรถสามล้อ เฉินฉือโถวนั่งอยู่ริมขอบรถ ภาพทิวทัศน์รอบตัวร่นถอยไปเรื่อยๆ
เหตุผลที่เขาเลือกตามเย่จื้อฟางและเย่จื้อเหิงมา หนึ่งเพราะฝีมือของเย่จื้อเหิงไม่เลว จะได้ปกป้องเขาในภายภาคหน้า สองเพราะเย่จื้อฟางมีจิตใจดีงาม ไม่เคยมองเขาด้วยสายตาประหลาด และนี่ยังเป็นมื้อที่อิ่มที่สุดในรอบนานอีกด้วย
“เจ้าศิลา ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหนกัน จริงๆแล้วน้าสองของเจ้าเคยเอ่ยถึงเจ้ากับพวกเราทีหลังนะ บอกว่าเสียใจที่ไล่เจ้าออกไป ถ้าเจ้าอยากกลับบ้าน ข้าช่วยเป็นตัวกลางไกล่เกลี่ยให้ได้ น้าสองของเจ้าก็หางานทำแล้ว ไม่งั้นครอบครัวนั้นหลายปากท้องก็รอกินอยู่” ลุงหลี่พูดจาหว่านล้อมด้วยความหวังดี
เฉินฉือโถวมองกลับไปยังชายผู้อ่อนวัยกว่าบิดาเพียงไม่กี่ปีคนนี้ เล่าลือกันว่าเมื่อครั้งบิดามารดาจากโลกนี้ไป ลุงหลี่ก็เป็นคนช่วยจัดการเรื่องฝังศพให้
พูดแล้วเรื่องนี้ก็ทำให้เฉินฉือโถวเจ็บปวดใจยิ่งนัก เขาผู้นี้ปกติไม่ชอบนอนเตียงอุ่น เช้าวันนั้นตื่นไปโรงเรียนก็ยังไม่พบอะไรผิดสังเกต กว่าครั้นเที่ยงเลิกเรียนกลับบ้านมากินข้าว ถึงได้พบว่าบิดามารดายังนอนอยู่ในห้อง
บ่ายแก่แล้วบิดามารดายังไม่ตื่น นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไหนเลยบิดามีงานทำ ส่วนมารดาเป็นแม่บ้าน ก็ไม่มีทางขี้เกียจนอนนานถึงเพียงนี้
ต่อมาเฉินฉือโถวเปิดประตูห้องจึงได้กลิ่นควันถ่านหินอบอวลไปทั่วทั้งห้อง จึงเปิดประตูหน้าต่างทั้งหมดทันที แต่สองร่างบนเตียงอุ่นนั้นก็เย็นเยียบไปนานแล้ว สาเหตุการตายคือพิษจากควันถ่านหิน