เช้าวันเสาร์แปดโมงครึ่ง เสือสวมสูทสีกรมท่ามายืนรอหน้าอินเทอร์เน็ตคาเฟ่เหยเหมิน
สูทตัวนั้นใหญ่ไปหนึ่งไซส์อย่างเห็นได้ชัด บ่ามันโหวงๆ แขนเสื้อปิดเลยครึ่งหลังมือ
เขายังผูกเนกไทสีแดง ปมใหญ่เบ้อเร้อบิดเบี้ยวราวกับกำปั้น
ไม่รู้ไปหาสูทชุดนี้มาจากไหน
หลินเฟิงจอดรถตรงหน้าเขา ลดกระจกลง สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่สามวิ
"นายแต่งตัวอย่างนี้จะไปแต่งงานหรือไง?"
เสือกระตุกเนกไทพลางทำหน้าภาคภูมิใจ:
"เชี่ย! นี่มันชุดนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จต่างหาก! คุยธุรกิจต้องแต่งตัวทางการหน่อยสิวะ?"
"คุยธุรกิจห่าอะไร แค่ไปดูหน้าร้าน"
"นั่นก็เรียกว่าคุย!"
เสือมุดเข้าไปนั่งเบาะข้าง งัดเข็มขัดนิรภัยอยู่ครึ่งค่อนวันก็คล้องไม่เข้า—เนกไทไปติดเข็มขัด
หลินเฟิงถอนหายใจ เอื้อมไปช่วยดึงให้ทีหนึ่ง
เสือถูมือแก้เก้อ: "แหะๆ…พี่เฟิง รถคันนี้พี่ขับคล่องขึ้นทุกที ตอนไหนจะให้ผมลองขับสักสองสามรอบ?"
"รอให้สอบใบขับขี่ผ่านก่อนค่อยว่ากัน"
"สอบใบขับขี่ต้องไปเรื่องมากทำไม พี่จัดการให้ผมหน่อยสิ แบบที่พี่ทำนั่นแหละ"
ฉันขับเป็น ฉันเลยไปทำใบเลย แล้วแกขับเป็นรึเปล่า? ไปชนแล้วแกชดใช้ไหวมั้ย?
เสือหุบคอเงียบ ไม่กล้าปริปาก
ทั้งสองไปดูสามแห่ง
แห่งแรกอยู่ทางใต้ของอำเภอ เดิมเป็นร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ตึกสองชั้น พื้นที่ใช้สอยไม่น้อย แต่ตำแหน่งที่ตั้งค่อนข้างห่าง ถนนหน้าตึกเป็นหลุมเป็นบ่อ ขนาดหน้าฝนปลายังว่ายเล่นได้
หลินเฟิงเดินดูรอบหนึ่งแล้วส่ายหน้า: "ไม่ได้ ลึกเกินไป ไม่มีใครอยากมา"
แห่งที่สองอยู่ทางตะวันออกของอำเภอ ตำแหน่งใช้ได้ แต่มีแค่ชั้นเดียว พื้นที่ไม่เพียงพอ