ช่วงพักระหว่างคาบ
หลินเฟิงไปห้องน้ำ ตอนกลับมาเจอหลิวเจียฉีที่ทางเดิน
เธอกอดหนังสือกองหนึ่ง เดินมากับเฝิงหนาน กำลังคุยอะไรกันอยู่ พอเงยหน้าก็เห็นหลินเฟิง
ทั้งคู่สบตากัน
เฝิงหนานก็เห็นหลินเฟิงเหมือนกัน เธอกรอกตา มือจับหลิวเจียฉีจะดึงให้เดินต่อ "เจียฉี ไป อย่าไปสนใจมันเลย"
แต่หลิวเจียฉีไม่ขยับ
เธอมองหลินเฟิงอยู่สองวินาที สายตาจับไปที่ผ้าพันแผลบนหัวเขา ริมฝีปากเหมือนจะขยับ อยากจะพูดอะไรสักอย่าง
มีคนเดินผ่าน มองพวกเขาแวบหนึ่ง
หลิวเจียฉีไม่เอ่ยปาก
หลินเฟิงพูดก่อน "แผลบนหัวไม่เป็นไรแล้ว นายไม่ต้องห่วง"
หลิวเจียฉีตอบ "อืม" แล้วก้มหน้าเดินผ่านตัวหลินเฟิงไป
หลินเฟิงยืนอยู่ที่เดิม มองหลังเธอที่เดินไกลออกไป มุมปากยกนิด ๆ
แล้วเขาเบือนหน้ามา ก็เห็นซ่งเยียน
ซ่งเยียนยืนอยู่หน้าห้องเรียน ในมือถือแก้วน้ำ มองเขาอยู่
หล่อนคงจะเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่
"แผลบนหัวนายไปทำอะไรมา ไปตีกับใครอีกแล้ว?"
"เปล่า แค่เดินไม่ระวังไปชนเอง ไม่เป็นไรแล้ว"
ซ่งเยียนพยักหน้า สีหน้าซับซ้อน ทั้งเป็นห่วง ทั้งเจ็บปวดใจ ทั้งหึง ทั้งโกรธนิด ๆ
หล่อนไม่พูดอะไรต่อ หันหลังกลับเข้าห้องห้าไป
หลินเฟิงสูดลมหายใจลึก กลับเข้าห้องสาม
ไม่นาน เสียงออดเลิกเรียนก็ดังขึ้น
หลินเฟิงเพิ่งออกจากห้อง ซ่งเยียนมายืนรออยู่ที่หน้าประตู "วันนี้ฉันกลับเอง ไม่ต้องไปส่ง"