วันที่ 14 กันยายน ท้องฟ้าปักกิ่งสีฟ้าเหมือนผ่านการชำระล้าง แถมไม่มีเมฆให้เห็นสักก้อน
หลินเฟิงถูกเท้าของหลิวเฉิงเฉิงเตะตื่น เด็กสาวคนนี้นอนหลับไม่เรียบร้อย ตอนไหนไม่รู้เอาขาพาดมาบนท้องเขา
ซ่งเยียนกับหลิวเจียฉียังไม่ตื่น ซ่งเยียนกอดแขนซ้ายเขาไว้ หน้าซุกอยู่ตรงซอกไหล่ หายใจเบาและสม่ำเสมอ
หลิวเจียฉีหนุนไหล่ขวาเขา ขนตางอนโค้ง มุมปากมีรอยยิ้มเล็กน้อย สงสัยฝันถึงอะไรดีๆ
หลินเฟิงนอนอยู่ตรงกลาง แขนซ้ายถูกกดจนชา แขนขวาก็ชาเช่นกัน ขยับตัวไม่ได้
เขามองเพดาน คิดในใจว่าการเป็นฮ่องเต้แบบนี้ แค่จะพลิกตัวยังต้องขออนุญาต
เขาลองดึงแขนดู ซ่งเยียนคราง "อืม" แล้วกอดแน่นขึ้น
เขาลองดึงอีกข้าง หลิวเจียฉีขมวดคิ้ว ซุกตัวเข้ามาใกล้ไหล่เขามากขึ้น
หลินเฟิงเลิกล้มที่จะดิ้นรน รอให้พวกเธอตื่นเองตามธรรมชาติ นึกเสียดายจริงๆ ไม่อยากปลุกเจ้าตัวเล็กพวกนี้
ผ่านไปประมาณ 10 นาที ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากลานบ้าน
"พ่อเฒ่า ลูกๆ ตื่นหรือยัง?" เสียงกัวเยี่ยนดังปานกลาง
หลินไห่หยางว่า "ฉันจะไปรู้ได้ไง ฉันไม่ใช่นาฬิกาปลุกสักหน่อย"
"แกไปเคาะประตูหน่อย"
"ทำไมแกไม่ไป?"
"ฉันทำกับข้าวอยู่!"
"ไม่ดีมั้ง! เผอิญไปเห็นอะไรเข้า"
"เช้าตรู่จะไปเห็นอะไร?"
"แกไม่เคยหนุ่มสาวรึไง? ตอนเราหนุ่มสาวน่ะไม่เลือกเช้าเลือกเย็นหรอก"
"ไสหัวไป! แกนี่มันแก่แต่แก่นจริงๆ!" กัวเยี่ยนกดเสียงด่า ตามด้วยเสียงฝ่ามือตบแขนดังเพี๊ยะ