หลินเฟิงยืนไม่อยู่ ตูมเดียวก็ล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น คราบกาแฟบนเสื้อเชิ้ตสีขาวแผ่กระจายเหมือนภาพวาดแนวนามธรรม
เขาเงยหน้าขึ้นมองต้นเหตุ เป็นสาวน้อยวัยยี่สิบต้นๆ หน้าตาจิ้มลิ้ม สวมเสื้อเชิ้ตเล็กสีเทาเอวลอย กางเกงขาสั้นยีนส์ กับถุงน่องยาวสีดำ
หลินเยว่
“ขอโทษค่ะๆ!” หล่อนรีบควักกระดาษทิชชู่ออกจากกระเป๋า หมอบลงเช็ดที่อกเสื้อของหลินเฟิง
เช็ดไปสองทีก็รู้สึกว่ากริยานี้ไม่ค่อยเหมาะ มือชะงักค้างกลางอากาศ หน้าแดงขึ้นมา
หลินเฟิงลุกขึ้นยืน รับกระดาษมาเช็ดเอง “ไม่เป็นไร เช็ดไม่ออกแล้ว กลับไปซักทีหลัง”
“เสื้อคุณราคาเท่าไหร่คะ? ฉันชดใช้ให้”
“ไม่ต้องหรอก คุณก็ไม่ได้ตั้งใจ”
หล่อนมองเขา นัยน์ตาโต ตาสองชั้น ขนตางอนเด้ง “คุณก็ไม่ใช่คนพื้นที่สินะ?” หล่อนถาม
หลินเฟิงพยักหน้า “คนฮว่าหนาน ผ่านฉางชุน”
“ฮว่าหนาน? นึกออกแล้ว อำเภอหนึ่งใต้เมืองเจียมู่ซือนี่นา ฉันคนฮาร์บินจ้ะ ทำงานที่ฉางชุน” หล่อนยื่นแก้วกาแฟในมือให้เขา
“กินมั้ย? เหลืออีกครึ่งแก้ว อเมริกาโน่เย็น ฉันยังไม่ได้กินนะ”
หลินเฟิงไม่เกรงใจ รับมาแล้วดื่มไปอึกหนึ่ง แล้วเดินเข้าร้านกาแฟ หล่อนเดินตามพลางถามย้ำ “คุณไม่เป็นไรแน่นะ?”
หลินเฟิงยิ้ม “ไม่เป็นไรจริงๆ!”
ร้านกาแฟไม่ใหญ่ ซ่อนตัวอยู่ชั้นหนึ่งของตึกพักอาศัย หน้าร้านมีไม้กระถางตั้งอยู่หลายต้น ป้ายร้านเล็กมาก อากาศอบอวลด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟกับดนตรีแจ๊สเบาๆ
สองคนเลือกที่นั่งริมหน้าต่างลง หล่อนแนะนำตัวว่า “ฉันชื่อหลินเยว่ อายุ 23 ค่ะ วันนี้หยุดชดเชย มาแวะซื้อกาแฟ เพิ่งออกประตูก็ชนคุณเข้าแล้ว”